Bazylika Notre-Dame w Montrealu wykazuje architekturę neogotycką XIX wieku z łukami ostymi, sklepieniami ze splecionych żeber i bogatymi drewnianymi rzezbami we wnętrzu. Kolorowe okna pochodzą z okresu budowy i odzwierciedlają rzemiosło tamtych czasów. Budynek łączy francuskie i brytyjskie wpływy w swoim projekcie. Wewnętrzne prace drewniane podążają za wzorami średniowiecznym i demonstrują umiejętności techniczne rzemieślników XIX wieku.

Świątynia Las Lajas pokazuje, jak architektura neogotycka dostosowała się do dramatycznych krajobrazów. Zbudowana w latach 1916-1949, świątynia stoi na moście 130 metrów nad rzeką Guáitara i łączy funkcję religijną z technicznym osiągnięciem. Kamienna konstrukcja ma spiczaste łuki, pionowe przypory i wieże wznoszące się nad kanionem. Ta miejsce pielgrzymki podąża średniowiecznym zasadom budowlanym i góruje nad górskimi wąwozami.

Ta katedra została ukończona w 1879 roku i wykazuje cechy stylu neogotyczkiego tamtych czasów. Fasada ma łukowe łuki i kamienne wieże, podczas gdy wnętrze zawiera sklepienia żebrowe. Budynek został zbudowany z białego marmuru i inspirowany modelami europejskich katedr. Ta katedra służy jako siedziba Arcybiskupa Nowego Jorku i pomieści wielu wiernych. Organy są niezwykle duże i kształtują akustykę tej świętej przestrzeni.

Ten budynek administracyjny wzniesiono w latach 1902-1908, łącząc francuską architekturę kolonialną z elementami neogotyckimi, takimi jak łuki ostrostrzelne i dekoracyjne detale fasady. Ratusz Ho Chi Minh wciąż pełni funkcję siedziby rządu miasta i pokazuje wpływ europejskich ruchów architektonicznych w Azji Południowo-Wschodniej podczas okresu kolonialnego Francji. Symetryczna fasada ma centralną wieżę zegarową, a wnętrza zawierają sklepienia kamienne i obicia drewniane. Budynek znajduje się na północno-wschodnim końcu bulwaru Nguyen Hue.

Victoria Terminus w Mumbai reprezentuje architekturę neogotycką poprzez połączenie brytyjskich i indyjskich elementów architektonicznych. Dworzec kolejowy, zbudowany w latach 1879-1887, wyróżnia się łukami ostrzałkowymi, sklepieniami żebrowanymi i kamiennymi iglicami charakterystycznymi dla stylu gotyckiego. Struktura służyła jako ważny węzeł indyjskiej sieci kolejowej podczas okresu kolonialnego. Budynek pokazuje, w jaki sposób średniowieczne formy architektoniczne zostały dostosowane do funkcjonalnych budynków transportowych z 19. wieku. Dworzec łączy tradycyjne elementy gotyckie z detalami dekoracyjnymi z indyjskich tradycji architektonicznych.

Katedra Mediolanu stoi w centrum miasta i pokazuje, jak gotyckie formy pozostały żywe na przestrzeni wieków. Budowa rozpoczęła się w XIV wieku, ale fasada otrzymała swój neogorycki wygląd w XIX wieku pod Napoleonem. Budynek mierzy około 157 metrów długości i zawiera kilka tysięcy rzeźb, ponad sto wież i szczegółowe przyporach latających. Ta mieszanka elementów średniowiecznych i neogotyckkich dodatków czyni katedrę jedną z największych budowli religijnych Europy.

Zamek praski zawiera rozszerzenia i renowacje neogotyckie z XIX i początku XX wieku, szczególnie w Katedrze Świętego Wita. Te budynki wykorzystują łuki spiczaste, sklepienia żebrowe i prace w kamieniu, które wznaczają średniowieczne tradycje architektoniczne. Zamek służy jako siedziba rządu czeskiego i przechowuje kolekcje związane z historią Bohemii.

Kapitol Stanów Zjednoczonych łączy elementy architektoniczne w stylu klasycznym i neogotyckim, dodane podczas kilku faz renowacji w XIX wieku. Kopuła Kapitolu została wybudowana między 1855 a 1866 rokiem według planów Thomasa U. Waltera. Wnętrze prezentuje detale neogotyckie takie jak łuki ostrołukowe i sklepienia krzyżowo-żebrowe w kilku pomieszczeniach, które powstały podczas rozszerzeń w epoce wiktoriańskiej. Detale te odzwierciedlają odrodzenie architektury średniowiecznej, które charakteryzowało budynki rządowe XIX wieku.

Château de Chantilly, położony na północny wschód od Paryża, mieści Musée Condé z ważną kolekcją malarstwa, w tym dzieła Rafaela, Poussina i Ingresa. Zamek składa się z dwóch budynków z różnych okresów: Grand Château z 16. wieku i Petit Château przebudowany w 19. wieku w stylu neogotyckim. Architektura prezentuje charakterystyczne elementy, takie jak łuki spiczaste, wieżyczki i dekoracyjne prace w kamieniu. Majątek obejmuje również ogrody francuskie i angielskie, a także historyczne stajnie, które obecnie mieszczą muzeum jeździeckie.

Ta katedra w La Plata została ukończona w 1932 roku i wykazuje formy neogotyku z dwoma wieżami fasady wznoszącymi się na 120 metrów wysokości. Budynek powstał jako główny kościół dla La Plata, miasta założonego w 1882 jako nowa stolica prowincji Buenos Aires. Architekci Ernesto Meyer i Pedro Benoit rozpoczęli budowę w 1885 roku i kontynuowali ją przez kilka dekad. Wnętrze wykazuje łaciński plan krzyża z pięcioma nawami i transeptem uwieńczonym kopułą. Fasada wykazuje łuki ostrokończe i różety, natomiast wnętrze zawiera sklepienia krzyżowe i witraże przedstawiające sceny biblijne.

Dworzec Tokio wykazuje rzadka architekture inspirowana Europa z poczatku XX wieku w Japonii. Czerwona ceglana fasada i symetryczne luki pelne dworca Tokio wykazuja wyrazne wplyw stylu Neorenansansu, ktory stal sie popularny w okresie Meiji w japonskiej stolicy. Miedziane dachy i poziome artykutacje trzypietrowego budynku odzwierciedlaja wysilki narodu, aby polaczyc zachodnie techniki budowania z lokalnymi materialami. Dworzec przeszedl calkowita renowacje miedzy 2007 i 2012 po poniesieciu powaznych szkodn wojennych, przywracajac budynkowi jego pierwotny wygland z 1914 roku. Boczne kopuly byly przebudowywane w tym okresie zgodnie z planami historycznymi.

Katedra Kolońska jest wybitnym przykladem architektury neogotycznej w Niemczech. Jej dwie charakterystyczne wieże wznosza sie na wysokosci okolo 157 metrow nad miastem i ksztaltuja skyline Kolonii. Budowa rozpoczela sie w 1248 roku wedlug planów sredniowiecznych, ale budynek zostal ukończony dopiero w 1880 roku, gdy ruch neogotyczny przywrocil oryginalny projekt. Fasada wykazuje klasyczne elementy gotyckie takie jak luki ostrze, przypory latajace i rzezbione kamienne iglice. Wewnatz trzynawie przechowuje sklepienia rebowe i smukle kolumny. Katedra przechowuje relikiarz Trzech Medzców i wiele sredniowiecznych okien przedstawiajacych sceny liturgiczne.

Ten kompleks parlamentarny w stolicy Kanady składa się z trzech głównych budynków zbudowanych z piaskowca z miedzianymi dachami, ucieleśniającymi architekturę neogotycką XIX wieku. Budynki wykazują charakterystyczne łuki spiczaste, przypory lotne i sklepienia żebriste inspirowane stylem średniowiecznym. Centralna Wieża Pokoju wznosi się na 92 metry i zawiera karylion 53 dzwonów. Budynki służą jako siedziba parlamentu kanadyjskiego i zawierają izby Izby Gmin i Senatu oraz biura rządowe.

Ten kościół w Londynie wykazuje architekturę gotycką z 13. wieku i odgrywa centralną rolę w historii brytyjskiej od ponad 900 lat. Budynek zawiera spiczaste łuki, przypory i sklepienia żebrowe charakterystyczne dla budowy średniowiecznej. Prawie wszyscy brytyjscy monarchowie od 1066 roku zostali tu koronowani. Kościół zawiera groby monarchów oraz innych znanych postaci, takich jak poeci, naukowcy i politycy. Pozostaje miejscem czynnego kultu i jest częścią światowego dziedzictwa UNESCO Pałacu Westminsteru i Opactwa Westminsteru.

Most ten przechodzi Tamizę za pomocą dwóch wież o wysokości 65 metrów i hydraulicznego mechanizmu zwodzonego oddanego do użytku w 1894 roku. Neogotyicki projekt Tower Bridge harmonizuje z architekturą średniowieczną sąsiedniej Tower of London i wyświetla łuki ostrokończaste, dekoracyjne wieżyczki i ornamentykę kamieniną. Górne przejścia piesze oferują widoki na rzekę i zawierają wystawy dotyczące historii inżynierii. Oryginalne silniki parowe, które podnoszą zwodzone przęsła o masie 1000 ton, zostały zastąpione silnikami elektrycznymi, chociaż wiktoriańskie maszynownie pozostają dostępne dla odwiedzających.

Sagrada Familia w Barcelonie jest arcydziełem katalońskiego architekta Antoniego Gaudíego. Łączy tradycję neogotyku z organicznymi formami i modernistyczną dekoracją. Bazylika wykazuje łuki podeszwowe, kamienne wieże i sklepienia żebrowe, które przypominają średniowieczne katedry. Jednocześnie struktura naśladuje drzewa, kości i naturalną geometrię. Budowa rozpoczęła się w 1882 roku, ale Gaudí przejął projekt rok później i uczynił go dziełem swojego życia. Bazylika ma trzy wielkie fasady reprezentujące Narodzenie, Pasję i Chwałę Chrystusa, a także osiemnaście wież.

Katedra w Orywieto wykazuje architekturę gotycką z fasadą złożoną z mozaik i rzeźb, które stały się wzorem dla neogotyckich budynków sakralnych podczas odrodzenia form średniowiecznych w XIX wieku. Budowa rozpoczęła się w XIII wieku i łączy łuki ostrocinowe, pilastrów wspierające i sklepienia żebrowe. Kolorowe panele mozaikowe na zachodniej fasadzie przedstawiają sceny biblijne, natomiast rzeźby pokazują proroków i świętych. Wewnątrz znajdują się freski i seria kaplic dodanych na przestrzeni kilku wieków.

Hallgrímskirkja to kościół zbudowany między 1945 a 1986 rokiem i jeden z najważniejszych przykładów architektury neogotyckiej na Islandii. Jej fasada naśladuje naturalne bazaltowe kolumny występujące w islandzkim krajobrazie, łącząc średniowieczne zasady budowlane z elementami geologicznymi regionu. Wieża oferuje widoki na Reykjavik i okoliczne tereny. Kościół został nazwany na cześć islandzkiego poety Hallgrímura Péturssona i służy zarówno jako miejsce kultu, jak i pomnik narodowy.

Czarny Kościół w Brașovu wykazuje cechy gotyckie, które później zainspirowały neogotycyzm XIX wieku. Zbudowany w XIV wieku z wysokimi kamiennymi ścianami i kolorowymi witrażami, служит jako punkt odniesienia historycznego dla odrodzenia elementów gotyckich takich jak łuki spiczaste i sklepienia żebrowe. Kościół otrzymał swoją nazwę od pożaru z XVII wieku, który oczerniał jego zewnętrzne ściany. Przechowuje ważną kolekcję dywanów anatolijskich z XVII wieku.

Ta katedra w Antwerpii wykazuje architekturę w stylu neogotyckim. Wieża o wysokości 123 metrów wznosi się nad miastem. Budynek posiada łuki spiczaste, sklepienia kolebkowe i filary wsporcze typowe dla reinterpretacji średniowiecznych form. Wewnątrz znajdują się dzieła sztuki z kilku wieków, które dokumentują rozwój malarstwa flamandzkiego. Budynek z wieloma nawami łączy średniowieczne techniki budowlane z rzemiosłem XIX wieku.

Katedra Narodowa Waszyngtonu została zbudowana w latach 1907-1990 podle modeli średniowiecznych z XIV wieku i należy do najważniejszych struktur neogotyckich w Ameryce Północnej. Wieża centralna osiąga wysokość 91 metrów, czyniąc katedrę najwyższym punktem miasta. Architektura wykazuje typowe elementy gotyckie, takie jak łuki ostrogotyckie, przypory, sklepienia żebrowe i traceria. Budynek służył jako kościół narodowy do pogrzebów państwowych i ważnych ceremonii. Katedra znajduje się na wzgórzu na północnym zachodzie Waszyngtonu i pokazuje, w jaki sposób architekci amerykańscy dostosowali średniowieczne metody budowania.

Dzielnica Gotycka w Barcelonie to historyczna dzielnica w sercu miasta, która zachowuje średniowieczną strukturę miejską. Wąskie uliczki łączą małe plany, gdzie znajdują się sklepy i kawiarnie. Budynki z kamienia z różnych okresów wykazują elementy gotyckie, takie jak łuki ostrokończe i przypory. Dzielnica rozciąga się między La Rambla a Via Laietana i stanowi najstarszą część katalońskiej stolicy. Odwiedzający znajdują tam katedrę, ratusz i pozostałości rzymskiego muru obronnego.

Katedra Nidarosdomen w Trondheim pochodzi z 1070 roku i stoi w miejscu, gdzie pochowany został Święty Król Olav. Katedra wykazuje norweskie mury kamiienne ze setkami rzeźbionych figur na zachodniej fasadzie. Widać tam wizerunki biblijnych świętych i norweskich królów rzeźbionych w kamieniu. Budynek łączy formy romańskie i gotyckie z łukami ostrokońcowymi, przyporami i ośmiobocznym chórem. Po kilku pożarach struktura była rozległo restaurowana w ostatnich dwóch wiekach, zachowując swoje średniowieczne jądro. Nidarosdomen służyła jako kościół koronacyjny dla norweskich monarchów przez stulecia i pokazuje, jak architekci rozwijali skandynawskie praktyki budowania kościołów.

Casa Botines w León pokazuje interpretację Gaudiego architektury neogotycnej poza Kataloniją. Zbudowany w 1891 roku, został zaprojektowany jako przestrzeń handlowa i mieszkalna dla kupców tekstylu. Budynek ma cztery narożne wieże i fasadę pokrytą łupkiem. Łuki spiczaste i kamienne blanki nawiązują do form średniowiecznych. Wewnątrz żelazna konstrukcja demonstruje nowoczesne rozwiązania inżynierskie z końca XIX wieku.

Katedra w Rochester została założona w 604 roku i jest jedną z najstarszych kościołów w Anglii. Budynek wykazuje łuki romańskie i kryptę normandzką z XI wieku. Kwadratowa wieża środkowa wznosi się nad nawą. Podczas restauracji w XIX wieku katedra otrzymała łuki ostrokątne, okna z tracerią i kamienne przypory, które odzwierciedlają średniowieczne elementy projektowania. Fasada zachodnia pochodzi z tego okresu i łączy fundamenty romańskie z gotyckim oknami o spiczastych łukach. Katedra stoi w centrum Rochester w pobliżu zamku normanskiego i pełni funkcję siedziby biskupa od ponad 1400 lat.

St. Pancras Renaissance London Hotel zajmuje część budynku dworca St. Pancras, zaprojektowanego przez George'a Gilberta Scotta w latach 1868-1876. Fasada neogotycka zawiera łuki spiczaste, polichromatyczne wzory cegły oraz wyraźną wieżę zegarową, które razem tworzą jedną z najważniejszych struktur kolejowych epoki wiktoriańskiej. Ten kompleks pokazuje, jak ruch neogotycki dostosował średniowieczny język architektoniczny do nowoczesnej infrastruktury transportowej. Budynek pierwotnie służył jako Midland Grand Hotel, zamknął się w 1935 roku i ponownie otworzył się w 2011 roku jako hotel luksusowy po gruntownej restauracji.

Pałac Sprawiedliwości w Brukseli wykazuje architekturę neogotycką na skalę monumentalną. Zbudowany w latach 1866-1883 według planów Josepha Poelaerta, budynek łączy formy średniowieczne, takie jak łuki ostrogotyckie, z konstrukcją stalową z XIX wieku. Fasady mają przyporki z kamienia i wysokie wieże. Wewnątrz znajdują się sklepione pomieszczenia i centralna rotunda, która służy jako główny sąd Belgii, reprezentując administracyjny i sądowy system kraju.

Kościół Wotywny znajduje się w wiedeńskiej dzielnicy Alsergrund i należy do najważniejszych neogotyckych budynków religijnych w Austrii. Cesarz Franciszek Józef I zlecił budowę kościoła w 1856 roku po przeżyciu zamachu na swoje życie, a architektem projektu był Heinrich von Ferstel. Dwie wieże wznoszą się na wysokość 99 metrów i od ukończenia budowy w 1879 roku kształtują linię horyzontu miasta wzdłuż Ringstrasse. Fasada wykazuje francuskie elementy gotyckie ze skomplikowanymi ornamentami i łukami ostrołukowymi. Wewnątrz smukłe kolumny grupowe dzielą nawę na trzy przęsła, a witraże zostały wykonane w tyrolskich pracowniach. Kościół ten pokazuje, jak architekci XIX wieku dostosowali średniowieczne formy konstrukcyjne do nowoczesnych struktur monumentalnych.

Nowy Ratusz w Monachium wykazuje neogotycką architekturę z końca XIX wieku na placu Marienplatz. Zbudowany w latach 1867-1909 według planów Georga von Hauberrisera, posiada charakterystyczne elementy tamtej epoki: wieżę o wysokości 85 metrów, łuki ostrołukowe, ozdobne iglice i bogatą artykułowaną fasadę kamienną. Carillon wieży codziennie wykonuje sceny historyczne i przyciąga odwiedzających z całego świata. Projekt architektoniczny pokazuje, jak zasady konstrukcji neogotyckich zostały dostosowane do nowoczesnych budynków administracyjnych, łącząc średniowieczny język formalny ze współczesnymi wymogami funkcjonalnymi.

Katedra Saint-Finbarr w Cork została zbudowana w latach 1865-1879 selon planów angielskiego architekta Williama Burgesa. Pokazuje, jak architekci XIX wieku ponownie wykorzystali formy gotyckie francuskie z XIII wieku. Struktura wapienista ma trzy iglice i wykazuje łuki ostrołukowe, przypory i członkowatą fasadę. We wnętrzu znajdują się rozległe mozaiki, rzeźbione panele drewniane i kamień polichromatyczny. Trzy wieże wieńczą zachodnią fasadę, przy czym środkowa iglica osiąga 73 metry. Budynek zastąpił kilka wcześniejszych kościołów na tym terenie i nosi imię św. Fin Barre'a, patrona i założyciela Cork.

Katedra Chrystusa Zbawiciela w Moskwie łączy neogotyckie zasady konstrukcyjne z tradycyjnymi rosyjskimi formami architektury prawosławnej. Zbudowana między 1839 a 1883 rokiem, zniszczona przez władze radzieckie w 1931 roku i odbudowana między 1995 a 2000 rokiem, katedra ma pięć pozłacanych kopuł i rzut na planie krzyża. Marmur i granit pokrywają fasady ze szczegółowymi reliefami, a wnętrze pomieści około 10 000 wiernych. Ta struktura pokazuje, jak architekci XIX wieku dostosowali średniowieczne metody budowlane do lokalnych tradycji religijnych.

Bazylika Ślubu Narodowego w Quito to struktura neoGotycka zbudowana między 1892 a 1988 rokiem, stanowiąca największy neoGotycki budynek w Ekwadorze. Konstrukcja wykorzystuje tradycyjne elementy gotyckie takie jak łuki ostrolistne, masywy wsporcze i sklepienia żebrowe. Fasada wyświetla rodzime zwierzęta takie jak iguany i żółwie z Galápagos zamiast zwyczajowych europejskich gargoyli. Wieże osiągają wysokość 115 metrów i zapewniają dostęp do platform obserwacyjnych. Ta bazylika znajduje się w historycznym centrum Quito na dużej wysokości i została wzniesiona w Following związku ze ślubem narodowym złożonym w 1883 roku.

Sanktuarium Bom Jesus do Monte w Tenões łączy kilka stylów architektonicznych na przestrzeni pięciu wieków. Oryginalne sanktuarium pochodzi z 1373 roku, natomiast obecny kościół neoklasyczny został zbudowany między 1784 a 1811 rokiem. Monumentalne barokowe schody z więcej niż 580 stopniami wspinają się na lesisty zbocze i zawierają kaplice ze scenami Pasji Chrystusa. Późniejsze dodatki i szczegóły architektoniczne zawierają elementy neogotyckie, które łączą formy średniowieczne z późniejszymi podejściami stylowymi.

Katedra św. Wita w Pradze wykazuje architekturę neogotyką, która rozpoczęła się w XIV wieku i została ukończona na koniec XIX wieku przez architektów Józefa Mockera i Kamila Hilberta. Służy jako siedziba Arcybiskupa Pragi i zawiera insygnia koronacyjne królów czeskich, groby dynastii Przemyślidów, Karola IV i św. Wacława. Struktura łączy oryginalne elementy gotyckie z dodatkami neogotyckimi, w tym główną wieżę o wysokości 96,5 metrów, rozety i kaplice wzdłuż nawy. Witraże Alfonsa Muchy z wczesnego XX wieku i ozdobiana złotem Kaplica św. Wacława wykazują tradycje artystyczne powiązane z ruchem neogotyckim.

Katedra w Belfaście została zbudowana między 1860 a 1866 rokiem według planów Jeremiaha McAuleya i służy jako siedziba Diecezji Katolickiej Down i Connor. Ta katedra wykazuje neogotyckie formy poprzez swoje łęki ostrokształtne, wieżę o wysokości 61 metrów i szczegółową sieć kamienną. Wnętrze zawiera kute żelazne kraty, rzeźbione kapitele i główny ołtarz zbudowany z kamienia caen. Położona na Falls Road, ta struktura dokumentuje odrodzenie średniowiecznych form konstrukcyjnych w celach kościelnych w uprzemysłowionym Irlandii Północnej dziewiętego wieku. Architektura łączy materiały regionalne z gotycką strukturą sklepień i systemami przyporów.

Katedra Świętego Serca w Guangzhou pokazuje architekturę neogotyckiego stylu w południowych Chinach. Zbudowana w latach 1863-1888 według projektów francuskiego architekta Léona Vautryna, katedra ta stosuje zasady gotyckie poprzez łuki lancetowate, przypory i sklepienia żebrowe. Ściany zewnętrzne zbudowane są w całości z granitu, co dało jej lokalną nazwę Kamiennego Domu. Dwie wieże osiągają wysokość 58 metrów. Wnętrze ozdobione jest witrażami importowanymi z Francji w okresie pierwotnej budowy.

Ta katedra anglikańska pokazuje, jak formy neogotyckie dostosowały się do australijskiego kolonializmu końca XIX wieku. Katedra Świętego Pawła została zbudowana w latach 1880-1891 według projektów brytyjskiego architekta Williama Butterfilda, wykazując cechy charakterystyczne dla wiktoriańskiej architektury neogotycznej z ostrymi łukami, trzynawowym planem i iglicą o wysokości 96 metrów. Katedra znajduje się na skrzyżowaniu ulic Flinders i Swanston i pełni funkcję siedziby anglikańskiego arcybiskupa Melbourne. Demonstruje, jak architektura neogotyćka rozprzestrzeniała się w koloniach brytyjskich.

Katedra Saint-Joseph w Hanoi jest jedną z głównych struktur neogotyckiego domu religijnego w Azji Południowo-Wschodniej z końca 19. wieku. Francuskie władze kolonialne zlecił budowę budynku między 1884 a 1887 rokiem. Architekci stosowali formy średniowieczne, w tym łuki ostrołukowe, tracerie i dwie wieże kwadratowe na zachodniej fasadzie. Konstrukcja łączy europejskie elementy projektu neogotyckiego z lokalnymi materiałami budowlanymi i wymogami klimatycznymi. Katedra pokazuje, jak styl neogotyckий rozprzestrzeniał się z Europy i Ameryki Północnej na terytoria potęg kolonialnych. Budynek nadal pełni funkcję siedziby Arcybiskupstwa Hanoi.

Bazylika św. Stefana w Peszcie to znaczący neogotyckty budynek religijny w Budapeszcie i służy jako katedra współkate dralnego stolicy Węgier. Zbudowana między 1851 i 1905 rokiem struktura łączy elementy neogotyckie z cechami klasycznymi i romańskimi. Charakteryzuje ją wielka kopuła, która określa sylwetę miasta. Wewnątrz odwiedzający mogą zobaczyć relikwie św. Stefana, pierwszego króla Węgier. Bazylika jest jednym z największych budynków religijnych w kraju.

Bazylika ta została wybudowana w latach 1902-1912 podle projektów francuskiego architekta Leona Coquarda. Usytuowana na podwyższonym terenie na północ od Kapitolu stanu Kolorado, dominuje panoramie Denver dzięki dwóm wieżom o wysokości 61 metrów zwieńczonym złotymi krzyżami. Bazylika wykazuje charakterystyczne elementy neogotyckie: łuki ostrokończone z piaskowca koloradzkiego, okna ze ślepym okniem i witrażami z Monachium i Paryża, oraz nawa trzybiegowa z sklepieniami krzyżowymi. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny z białego marmuru z Carrary, kaplice boczne z rzeźbami artystów europejskich i chrzcielnice z brązu. Podniesiona do rangi bazyliki mniejszej w 1979 roku, budynek ten pokazuje, jak średniowieczne techniki budowlane zostały zaadaptowane do architektury religijnej na zachodzie Ameryki Północnej w pierwszych dekadach dwudziestego wieku.

Ta katedra reprezentuje oryginalną architekturę gotycką, która inspirowała ruch neogotycki w XIX wieku. Jej struktura wykazuje podstawowe elementy, które architekci neogotyccy starali się odtworzyć: łuki ostrokończaste, złożone róże okienne, unoszące się sklepienia i gęsto rzeźbioną fasadę. Katedra kształtuje horyzont Paryża przez ponad 800 lat i świadczy o technicznym kunszcie średniowiecznych europejskich mistrzów budowlanych. Jej wpływ na projektowanie budynków neogotyckich z XIX wieku czyni ją zasadniczym historycznym punktem odniesienia dla zrozumienia architektonicznego odrodzenia tamtej epoki.

Ta katedra pokazuje zasady konstrukcji gotyckiej, które architekci w dziewiętnastym wieku studiowali i na nowo interpretowali. Struktura imponuje swoimi ostro łukami, smukłymi kolumnami i sklepieniami, które kierują wzrok ku górze. Kolorowe witraże opowiadają historie biblijne i sceny z codziennego życia przeszłości. Ta katedra służyła jako model dla wielu późniejszych projektów neogotyckich, które starały się odtworzyć te techniki budowlane i charakterystyczne poczucie lekkości.

Katedra Notre-Dame w Reims wykazuje rzemiosło architektury gotyckiej z szczegółowymi rzeźbami i wznoszącymi się sklepieniami, które inspirowały architektów XIX wieku. Fasada jest gęsto pokryta figurami kamiennymi przedstawiającymi sceny biblijne i postacie święte. Jako historyczne miejsce koronacji francuskich królów, ta katedra ucieleśnia duchowe i polityczne znaczenie wyrażane przez styl gotycki. Jej cechy - łuki ostro zakończone, przypory i sklepienia krzyżowe - zostały zaadaptowane przez architektów na całym świecie w nowoczesnych budynkach rządowych i strukturach religijnych.

Ta katedra wykazuje cechy architektury gotyckiej Hiszpanii, którą architekci XIX wieku chcieli recreate poprzez projektowanie neogotyku. Jej wieże i bogato zdobiOne fasady świadczą o rzemiosle średniowiecznych budowniczych. Budynek pokazuje, jak styl gotycki rozwinął swoją własną charakter regionalny w Hiszpanii, z ornamentacyjnymi szczegółami, które odzwierciedlają lokalne tradycje artystyczne. Te charakterystyczne elementy zainspirował neogotyckich architektów, którzy chcieli dostosować język gotycki do różnych kontekstów.

Katedra w Sewilli jawi się jako jeden z wielkich wzorców dla architektów 19. wieku, którzy wznowili formy gotyckie. Ten budynek pokazuje, jak średniowieczni budowniczowie tworzyli ogromne przestrzenie sięgające ku niebu. Katedra mieści grób Krzysztofa Kolumba i pozostaje ważnym miejscem pielgrzymek. Dzięki swojej kamiennej muraturze i wznoszącym się wzniosłościom inspirowała neogotyckich konstruktorów, którzy dostosowali średniowieczne techniki do nowych celów 19. wieku.

Katedra w Canterbury jest arcydzielem średniowiecznej architektury gotyckiej i służyła jako bezpośredni wzór dla architektów pracujących w stylu neogotyku. Jej struktura wykazuje kluczowe cechy projektowania gotyckiego: łuki ostro zaokienki, strome dachy i zawiłe prace w kamieniu. Wewnątrz wznoszone się sklepienia, kolorowe okna i biegata dekoracja tworzą potężne doświadczenie przestrzenne. Jako ważne miejsce pielgrzymek i struktura historyczna ta katedra stała się modelem dla budynków neogotyku w całej Wielkiej Brytanii i Europie.

Katedra w Salisbury to angielski kościół, którego wysoka iglica określa krajobraz Wiltshire. Zawiera jeden z najstarszych nadal działających zegarów mechanicznych w Europie. Architektura wykazuje cechy gotyku angielskiego z wyważonymi proporcjami i szczegółową obróbką kamienia. Wyniosłe sklepienia, smukłe kolumny i dekoracyjne okna pokazują średniowieczne rzemiosło. Ta katedra służyła jako ważny model dla architektów neogotyckich, którzy chcieli uchwycić projekt angielski.

Katedra w Ulm ucieleśnia architekturę neogotycką poprzez pełne wyrażenie tego stylu. Jego wieża zalicza się do najwyższych na świecie i pokazuje ambicję architektoniczną, która kierowała średniowiecznych budowniczych w stronę nieba. Budynek wykazuje wszystkie charakterystyczne cechy epoki: spitzaste łuki, fnie rzeźbione ozdoby i linie pionowe wznoszące się ku niebu. Rzemiosło jego budowniczych jest widoczne w każdym szczególe. Wieża przez wieki dominowała europejski krajobraz miast i zainspirował architekctów XIX wieku, którzy wznowili średniowieczne formy budowlane.

Ta brukselska katedra łączy architekturę gotycką z kaplicami barokowymi, pokazując, jak style architektoniczne ewoluowały przez wieki. Budynek demonstruje rozwój architektury gotyckiej przez różne okresy. Jego wysokie sklepienia i kute kamienie ujawniają rzemiosło średniowiecznych rzemieślników. Zlokalizowana w sercu miasta, ta katedra była świadkiem ważnych momentów historycznych i reprezentuje, jak katedry gotyckie rozwijały się w Europie.

Katedra Protestancka w Rydze jest jedną z największych średniowiecznych kościołów w regionie bałtyjskim. Budowana od 13. wieku, pokazuje, jak gotyckie techniki konstrukcyjne rozprzestrzeniały się po Europie i inspirowały późniejszych architektów ruchu neogotyku. Katedra świadczy o rozwoju religijnym i kulturalnym Rydze i ziem bałtyjskich. Jej formy i rozwiązania strukturalne służyły jako modele dla neogotyków architektów w regionie.

Katedra w Amiens pokazuje rozwój architektury gotyckiej w Europie poprzez swoje spiczaste łuki, delikatne kamienne kolumny i duże okna. Budowana przez kilka wieków jej projekt odzwierciedla umiejętności jej budynku. Wnętrze i harmonię proporcjonalną tej katedry bezpośrednio zainspirowały niegotyckich architektów XIX wieku, którzy włączyli do swoich prac średniowieczne formy budowlane.