Spreuerhofstraße w Reutlingen uznawana jest za najwęższą ulicę na świecie. W najciaśniejszym miejscu ma zaledwie 31 cm szerokości, co sprawia, że większość osób musi obrócić się bokiem, aby przejść. Zaułek powstał po pożarze w XVIII wieku, gdy przestrzeń między dwoma odbudowanymi domami została oficjalnie zarejestrowana jako ulica. Przejście przez nią to osobliwe doświadczenie, gdy mury niemal dotykają ramion z obu stron.

Parliament Street w Exeter to jedna z najwęższych ulic w Anglii. W najwęższym miejscu ma zaledwie 64 cm szerokości, co uniemożliwia przejście dwóch osób obok siebie. Leży w samym centrum miasta i od wieków jest częścią codziennego życia. Przejście przez nią daje wyobrażenie o tym, jak gęsta była niegdyś średniowieczna zabudowa.

Strada Sforii w Brașovie to jedna z najwęższych ulic w Europie. Ma tyle miejsca, że może nią przejść tylko jedna osoba, i łączy dwie ulice w starym centrum miasta. Mury po obu stronach pochodzą ze średniowiecza, kiedy każde wolne miejsce w mieście było wykorzystywane. Przejście przez nią pozwala poczuć, jak gęste było kiedyś życie w tym starym mieście Transylwanii.

Fan Tan Alley lezy w sercu chinskiej dzielnicy Victorii i jest jednym z najwezszych zaułków Ameryki Północnej, w niektorych miejscach majacym zaledwie 90 cm szerokosci. Dwie osoby nie moga isc obok siebie. Na poczatku XX wieku to przejscie bylo pelne malych sklepow, domow gry i warsztatow. Dzisiaj mozna tu nadal znalezc niezalezne butiki i galerie ukryte za waskimi fasadami.

Rue du Chat-qui-Pêche to jedna z najwęższych ulic Paryża. Znajduje się w Dzielnicy Łacińskiej, niedaleko Sekwany. Zaułek jest tak wąski, że dwie osoby ledwo mogą się minąć. Spacer tędy daje wyobrażenie o tym, jak budowano miasto, gdy przestrzeń była na wagę złota i każdy skrawek był wykorzystywany.

Rue Androuet to bardzo wąska uliczka w samym sercu Montmartre'u, jednej z najstarszych dzielnic Paryża. Budynki po obu stronach stoją tak blisko siebie, że można przejść tylko pojedynczo. Spacer tutaj daje wyobrażenie o tym, jak wyglądało miasto zanim szerokie bulwary zmieniły jego oblicze. Uliczka przypomina, że w dawnym Paryżu przestrzeń była na wagę złota i każdy metr był zagospodarowany.

Vicolo dello Scorticato to bardzo wąska średniowieczna uliczka w historycznym centrum Rzymu. Można przez nią przejść tylko pojedynczo. Mury starych budynków są tak blisko siebie, że prawie nie dociera tu światło. Spacer tą uliczką pokazuje, jak gęsto zabudowane było miasto w średniowieczu, gdy każde miejsce miało znaczenie.

Mårten Trotzigs Gränd to jedna z najwęższych uliczek w Sztokholmie. Leży w starym mieście Gamla Stan i w najwęższym miejscu mierzy zaledwie 90 cm. Przechodząc przez nią, porusza się między starymi kamiennymi murami tak blisko siebie, że słońce ledwo dociera do ziemi. Dwie osoby nie mogą iść obok siebie. Strome schody prowadzą wzdłuż całej uliczki, ukazując ciasno ustawione fasady średniowiecznego miasta.

Talaa Kebira to jedna z głównych ulic historycznej medyny w Fès, ale odchodzące od niej zaułki są tak wąskie, że dwie osoby ledwo mogą się minąć. Ściany glinianych domów stoją tak blisko siebie, że światło dzienne ledwo dosięga ziemi. Osły, handlarze i przechodnie dzielą tę samą ciasną drogę, tak jak robią to tutaj od wieków.

Medina w Tunisie kryje jedne z najwęższych uliczek, jakie można znaleźć w starym arabskim mieście. W jej wnętrzu alejki są tak wąskie, że trzeba iść gęsiego. Mury wznoszą się po obu stronach i przepuszczają bardzo niewiele światła. Te przejścia podążają za logiką budowaną przez stulecia: chronią przed upałem, oddzielają dzielnice i wiją się przez gęste splątanie warsztatów, meczetów i domów.

Qianshi Hutong w Pekinie ma w najwęższym miejscu zaledwie 40 cm szerokości. Ta stara uliczka należy do dzielnic hutong w tym mieście, gdzie ciasne przejścia między mieszkalnymi podwórzami od wieków wyznaczają rytm codziennego życia. Żeby przejść dalej, trzeba obrócić się bokiem.

Golden Gai w Tokio to siec bardzo waskich zaułków w dzielnicy Shinjuku. Przejscia sa tak ciasne, ze dwie osoby ledwo moga sie minac. Po obu stronach nastepuja po sobie malutkie bary i niewielkie restauracje, wiekszos z zaledwie kilkoma miejscami. Wieczorami ludzie tu sie zbieraja, a swiatla szyldów odbijaja sie w mokrej nawierzchni. To jedno z nielicznych miejsc w Tokio, które wyglada tak samo jak kilkadziesiat lat temu.

Zaułki Waranasi, zwane galis, przecinają stare miasto jak ciasna sieć. Ściany domów stoją tak blisko siebie, że dwie osoby ledwo mogą iść obok siebie. Światło dociera do ziemi tylko przez krótką chwilę każdego dnia. W tych zaułkach toczy się codzienne życie: kupcy, pielgrzymi, krowy i dzieci dzielą tę samą wąską drogę.

Zaułki Chandni Chowk w Starym Delhi są tak wąskie, że dwie osoby ledwo mogą się minąć. To jedna z najstarszych dzielnic Delhi, gdzie handlarze, riksze i piesi dzielą ulice wytyczone przed wiekami. Budynki stoją tak blisko siebie, że słońce ledwo dociera do bruku. Spacer tędy pokazuje, jak każde dostępne miejsce było wykorzystywane, gdy miasto powstawało.

Callejón de la Amargura to wąska uliczka w Meksyku, typowa dla kolonialnej zabudowy miejskiej. Ściany zbliżają się do siebie tak bardzo, że można niemal dotknąć obu jednocześnie. Przejść może tu tylko jedna osoba naraz. Spacer tą uliczką daje wyobrażenie o tym, jak ciasne było życie miejskie w epoce kolonialnej, gdy każdy centymetr przestrzeni był na wagę złota.

AC/DC Lane to wąska uliczka w sercu Melbourne, nazwana na cześć australijskiego zespołu rockowego. W niektórych miejscach jest tak ciasna, że przejść może tylko jedna osoba na raz. Ściany pokryte są graffiti od góry do dołu, a małe bary i kluby muzyczne sprawiają, że zaułek ten jest miejscem spotkań miłośników rocka.

Zaułki Alfamy w Lizbonie należą do najwęższych w mieście. W tej starej dzielnicy drogi wiją się między pobielonymi wapnem fasadami, często tak ciasne, że można iść tylko gęsiego. Kamienny bruk biegnie pod stopami, a mury po obu stronach stoją w odległości zaledwie jednego ramienia. Muzyka dobiega z otwartych okien, zapach gotowania wypełnia powietrze, a codzienne życie toczy się w przestrzeniach, gdzie ledwo mieści się jedna osoba.

Uliczki Barrio Gótico w Barcelonie są tak wąskie, że dwie osoby ledwo mogą się minąć. Stare kamienne mury wznoszą się po obu stronach, przepuszczając niewiele światła. Spacer tymi przejściami to podróż przez średniowieczne miasto, gdzie każdy metr miał znaczenie i nic nie było marnowane.

Zaułki Mdiny wiją się między wysokimi murami z wapienia, które zdają się prawie stykać nad głową. W tym mieście położonym na wzgórzu brukowane ścieżki są tak wąskie, że dwie osoby ledwo mogą się minąć. Przytłumione światło przesączające się między murami nadaje tym uliczkom charakter trudny do znalezienia gdziekolwiek indziej. Idąc nimi, można poczuć, jak cenne było tu kiedyś każde miejsce.

Wąskie uliczki Stone Town na Zanzibarze wijają się przez stare miasto jak sieć kamienia i cienia. Przechodnie często muszą odwracać się bokiem, żeby się minąć. Mury starych budynków stoją tak blisko siebie, że światło ledwo dociera do ziemi. Te przejścia opowiadają historię miasta, w którym przestrzeń zawsze była na wagę złota.

Via Baciadonne w Città della Pieve to jedna z najwęższych uliczek we Włoszech. Ma zaledwie 50 do 60 cm szerokości, mniej więcej tyle, co jedno ramię. Trzeba przez nią przechodzić bokiem. Średniowieczne miasto było tak budowane, bo przestrzeń była cenna i każdy centymetr się liczył.