Madonna di Campagna, Bazylika mniejsza w Weronie, Włochy.

Kościół Santa Maria della Pace, zwany Madonna di Campagna, ma okrągłą bryłę zewnętrzną bez głównej fasady; trzy wejścia osłania portyk z kolumnami toskańskimi wzorowany na świątyniach rzymskich. Wnętrze ma nieoczekiwanie ośmiokątny plan, z prezbiterium na planie krzyża greckiego i dużą kopułą z ośmiu segmentów pokrytą miedzianą powłoką. Mniejsza kopuła przykrywa prezbiterium.

W 1517 roku Republika Wenecka nakazała rozbiórkę budynków w promieniu jednej mili od murów Werony; niewielki mur z późnośredniowiecznym freskiem Madonny z Dzieciątkiem między świętymi Bartłomiejem i Antonim Pustelnikiem przetrwał i stał się obiektem kultu. Biskup Agostino Lippomano zlecił Michele Sanmicheliemu zaprojektowanie kościoła dla jego przechowania. Budowa rozpoczęła się w 1559 roku, w roku śmierci Sanmichelego, i zakończyła w 1589; w 1561 fresk umieszczono za ołtarzem głównym. Kościół restaurowano w 1633 i 1903, rozbudowano w latach 1931–1932 według projektu Francesco Banterle i konsekrowano ponownie 17 września 1932.

Nazwa „Madonna di Campagna” odnosi się do wiejskiego miejsca, gdzie czternastowieczny fresk Madonny z Dzieciątkiem na tronie między świętymi Bartłomiejem i Antonim Pustelnikiem przetrwał rozbiórki zarządzone w 1517 roku przez Republikę Wenecką. Obraz stał się przedmiotem kultu i w 1561 roku umieszczono go za ołtarzem głównym, gdzie znajduje się do dziś.

Kościół nie ma głównej fasady: trzy wejścia pod portykiem z kolumnami toskańskimi prowadzą do ośmiobocznego wnętrza. Prezbiterium zajmuje oś wschodnią, a czczony fresk znajduje się za ołtarzem głównym. Kręcone schody w wieży zakrystii prowadzą do obu kopuł.

Budynek ma dwie kopuły: dużą ośmioczęściową kopułę nad wewnętrznym bębnem i drugą pokrywającą prezbiterium, tworząc rzadką strukturę z podwójną kopułą. Ten układ podwójny tworzy złożoność wizualną, która zaskakująco kontrastuje z porządkiem projektu renesansu.