Monumental cemetery of Verona, Cmentarz neoklasycystyczny w Weronie, Włochy

Cmentarz monumentalny w Weronie to neoklasyczny zespół cmentarny w dzielnicy Veronetta, zbudowany od 1828 roku według projektu Giuseppe Barbieriego. Jego centralny plan to duży dziedziniec otoczony z czterech stron krytym obejściem wspartym na doryckich kolumnach. W środku każdej kolumnady znajduje się panteon: Resurrecturis przy głównym wejściu, Piis Lacrimis wzorowany na Panteonie w Rzymie, Ingenio Claris dla wybitnych obywateli Werony i Beneficis in patriam dla dobroczyńców.

Cmentarz zbudowano od 1828 roku według neoklasycznego projektu weroneńskiego architekta Giuseppe Barbieriego, zgodnie z napoleońskim edyktem z Saint-Cloud z 1804 roku nakazującym pochówki poza murami miasta. Po śmierci Barbieriego w 1838 roku Francesco Ronzani ukończył prace w ciągu sześciu lat. Miejsca zabrakło po pięćdziesięciu latach: od 1910 roku teren podwojono, tworząc „Nowy Cmentarz”, a w latach trzydziestych dodano Cmentarz Ogrodowy i świątynię ossuarium.

Cztery panteony noszą łacińskie nazwy: Resurrecturis przy głównym wejściu, Piis Lacrimis wzorowany na Panteonie w Rzymie, Ingenio Claris z najznakomitszymi obywatelami Werony i Beneficis in patriam dla dobroczyńców. Najbogatsze groby rodzinne ciągną się wzdłuż krytych krużganków, osłonięte przed pogodą.

Do głównego wejścia prowadzi monumentalna droga obsadzona rzędami wysokich cyprysów, w osi ponte Aleardi; plan to centralny kwadrat otoczony krytym krużgankiem, który obchodzi się w pętli z czterech stron. Cmentarz leży za porta Vittoria, w pobliżu stacji Verona Porta Vescovo.

Cmentarz jest ostatecznym miejscem spoczynku kilku słynnych artystów i pisarzy związanych z Weroną i otaczającym regionem. Ich groby i pomniki przypominają artystyczną i literacką przeszłość miasta.