Hanging gardens of the Small Hermitage, Wiszący ogród w kompleksie Małego Ermitażu, Sankt Petersburg, Rosja.

Ogród Wiszący Małego Ermitażu zajmuje przestrzeń między pawilonem północnym i południowym Małego Ermitażu w Sankt Petersburgu, nad dawnymi stajniami i ujeżdżalnią. Jest zamknięty z czterech stron wysokimi murami galerii łączących pawilony. Jego rabaty tworzą geometryczny plan kół, owali i kwadratów, a drzewa ustawiono w trójkątach.

Budowę rozpoczęto w 1764 roku pod kierunkiem Jurija Feltena, po tym jak Katarzyna II zatwierdziła projekt ogrodu 5 maja 1763 roku podczas uroczystości koronacyjnych w Moskwie. Najpierw powstała część południowa z pawilonem dla hrabiego Grigorija Orłowa; Vallin de La Mothe ukończył pawilon północny i dwie galerie w 1769 roku. Wasilij Stasow przebudował ogród w latach 1840–1843, a Andriej Stackenschneider dodał w latach 50. XIX wieku ogród zimowy.

Nazwa ogrodu pochodzi od jego położenia nad dawnymi stajniami i ujeżdżalnią, a nie od konstrukcji wiszącej. W 1766 roku kupiono do niego dwa marmurowe alegorie: Rzeźbę i Malarstwo; dziś zastępują je kopie z 2009 roku. Nowe nasadzenia z lat 40. XIX wieku według Stasowa i ogrodnika T. Greya łączyły azalie, żarnowce i jabłonie, by dwór widział pierwsze kwitnienie tutaj, a drugie w letnich rezydencjach.

Ogród zajmuje drugie piętro, nad dawnymi stajniami i ujeżdżalnią, między galeriami łączącymi pawilony północny i południowy Małego Ermitażu. Wchodzi się przez kompleks muzealny. Wysokie mury bocznych galerii zatrzymują wiatr, a orientacja północ-południe daje słońce przez większą część dnia.

Ciepły mikroklimat ogrodu to nie tylko zasługa Newy: kanały powietrzne w sklepieniach pod parterem dawały dodatkowe ogrzewanie, dzięki czemu roślinność startowała wcześniej, a liście opadały później niż w innych ogrodach Petersburga. W 2009 roku dwie marmurowe alegorie z 1766 roku, Rzeźbę i Malarstwo, odtworzono w betonie polimerowym.