Hermitage Portico with Atlantes, Portyk Nowego Ermitażu, ulica Milionowa, Sankt Petersburg, Rosja

Portyk Ermitażu z Atlantami jest wejściem do Muzeum Nowego Ermitażu w Petersburgu utworzonym przez dziesięć monumentalnych granitowych postaci stojących na cokołach. Rzeźby podtrzymują balkon głowami i dłońmi i tworzą ciągły rząd wzdłuż fasady.

W 1843 roku Leo von Klenze przedstawił komisji restauracyjnej Pałacu Zimowego dwa rysunki portyku; wybrano męskie atlanty zamiast kariatyd, wzorowane na telamonach świątyni Zeusa w Agrigento. Rzeźbiarz Alexander Terebieniew przez dwa lata kierował około 150 kamieniarzami i sam kończył twarze; figury ustawiono 1 września 1848 roku. Pęknięcia od osiadania fundamentów pojawiły się w 1909 roku i powtarzały w 1914, 1921, 1948, 1976, 1987, 1997 i 2000.

Atlanty dały Aleksandrowi Gorodnickiemu tytuł i refren pieśni „Atlanty”, która weszła do stałego repertuaru Petersburga. Figury nawiązują też do telamonów świątyni Zeusa w Agrigento, a Klenze kazał wyrzeźbić ten sam motyw w Sali Kamei i Drugiej Sali Medali, gdzie ich zarys wierniej powtarza antyczny wzór niż posągi zewnętrzne.

Portyk wychodzi na ulicę Millionnaja na południowej elewacji Nowego Ermitażu, a atlanty widać z chodnika bez biletu do muzeum. Figury stoją na cokołach z granitu rapakivi na stopniowanej podstawie z czerwonobrązowego kamienia, a między nimi wznoszą się środkowe schody. Wapień kirnowski pilonów, fryzu i kolumienek balkonu został zamalowany podczas renowacji w 2000 roku, więc jego naturalny kolor i faktura nie są już widoczne.

W grudniu 1941 roku podczas oblężenia Leningradu pocisk artyleryjski uderzył w portyk i poważnie uszkodził jedną z figur. Blizna tego zniszczenia pozostaje widoczna na rzeźbie dzisiaj i świadczy o wojennej historii miasta.