Santissima Annunziata, Kościół renesansowy w Marcianise, Włochy.

Santissima Annunziata to renesansowy kościół w Marcianise na planie krzyża łacińskiego, z trzema nawami i sześcioma kaplicami w każdej nawie; dwie duże kaplice flankują transept, którego północna strona otwiera się trzema apsydami. Nawa główna i transept mają XVII-wieczny drewniany strop kasetonowy z niebieskim tłem i złoconymi rozetami. Tufowa wieża dzwonów z 1574 roku według projektu Ambrogio Attendolo stoi na końcu budynku po prawej stronie kościoła.

Oryginalny projekt przypisuje się Benvenuto Tortellowi (lub Tortelliemu) w XVI wieku. Matteo Salerno wprowadził konieczne zmiany, ukończone około 1563 roku. Dzwonnica została zaprojektowana przez Ambrogio Attendolo i zbudowana w 1574 roku. W drugiej połowie XVIII wieku budynek został odrestaurowany i powiększony przez Carlo Patturellego, Giuseppe Astaritę, Francesco Gasperiego, Felice Bottiglieriego i Gaetano Barbę.

Złocony kasetonowy strop nawy głównej i transeptu zdobi Wniebowzięcie Marii Panny Francesca Solimeny, bez znanej daty. Za ołtarzem głównym wisi Zwiastowanie Massima Stanzione, a nad drzwiami przeciwfasady znajduje się Jezus wśród doktorów Paola De Majo, urodzonego w Marcianise w 1703 roku.

Kościół stoi pośrodku dużego prostokątnego placu: po lewej dawny szpital, dziś siedziba ASL-Distretto 16, po prawej dzwonnica i dawne biura Opere Pie, od południa osiemnastowieczny palazzo Tartaglione. Dzwonnica nie przylega do kościoła, lecz wznosi się na końcu budynku po prawej stronie. Wnętrze ma plan krzyża łacińskiego z trzema nawami, sześcioma kaplicami w każdej nawie i dwiema dużymi kaplicami na końcach transeptu.

Organy piszczałkowe zbudowane między 1766 a 1770 rokiem znajdują się pod ostatnim łukiem między nawą centralną a lewą. Instrument jest chroniony przez zdobioną drewnianą obudowę, którą odwiedzający często przeoczą.