San Rocco, Kościół barokowy w Turynie, Włochy

San Rocco to barokowy kościół przy via San Francesco d'Assisi w Turynie, wzniesiony na planie ośmioboku; kopuła i bęben pozostały niedokończone. Fasada, wciśnięta między sąsiednie domy, została odbudowana w 1890 roku według projektu inżyniera Carlo Velasco, z dwoma porządkami pilastrów i umieszczonymi w 1924 roku w niszach po bokach wejścia posągami San Rocco i Sant'Espedito. Wnętrze podtrzymują dwadzieścia parzystych kolumn dźwigających belkowanie, bęben i latarnię, a w ośmiobocznej, pokrytej freskami kopule otwiera się osiem okien.

W 1598 roku 35 braci opuściło Confraternita di Santa Croce i na mocy dekretu arcybiskupa Carlo Broglii z 7 września założyło bractwo San Rocco Morte ed Orazione, którego zadaniem było grzebanie porzuconych ciał. Po rozbiórce kościoła i kaplicy pierwszy budynek ukończono w 1617 roku według projektu Carla di Castellamonte. Budowę obecnego kościoła rozpoczęto w 1667 roku według rysunku Francesca Lanfranchiego, wspieranego przez syna Carla Emanuele.

Bractwo zawdzięcza nazwę św. Rochowi, wzywanemu przeciw zarazie, oraz swojemu założycielskiemu celowi: grzebaniu porzuconych ciał. W 1620 r. bracia udali się do Arles po relikwię świętego, którą później złożono w kryształowej urnie podarowanej przez Marię Krystynę Sabaudzką pod mensą ołtarza. W podziemnej kaplicy napisy na ścianach przypominają mieszczańskie i kupieckie rodziny, które tam pochowano.

Fasada jest wciśnięta między sąsiednie kamienice przy Via San Francesco d'Assisi; warto wypatrzyć dwie nisze ze statuami San Rocco i Sant'Espedito, wstawionymi w 1924 roku. Kopuła i bęben pozostały niedokończone. Wnętrze dominuje ośmioboczna kopuła z ośmioma oknami, wsparta na dwudziestu podwójnych kolumnach.

W 1620 bracia sprowadzili z Arles relikwię św. Rocha, złożoną w kryształowej urnie podarowanej przez Madama Reale Marię Krystynę pod mensą ołtarza. Bractwo grzebało też porzucone ciała: w podziemnej kaplicy spoczywają paryska szwaczka, która z miłości odebrała sobie życie i została wyłowiona z Padu, oraz zamożne rodziny, których inskrypcje nagrobne zachowały się na ścianach.