Santissima Trinità, Kościół barokowy w Turynie, we Włoszech

Santissima Trinità to kościół barokowy w centrum Turynu z okrągłą nawą i trzema symetrycznie rozstawionymi wejściami, ołtarzami i chórami wokół przestrzeni centralnej. Kopuła wznosi się nad okrągłą strukturą, tworząc wizualnie spójną całość.

Założone w 1557 r. bractwo Confraternita della Santissima Trinità, niosące pomoc pielgrzymom, w 1583 r. kazało zburzyć dwunastowieczny kościół Sant'Agnese przy via Dora Grossa, by zbudować własną siedzibę według projektu książęcego architekta Ascanio Vitozziego, który jest tam pochowany. Kościół poświęcono w 1606 r., lecz kopułę ukończono dopiero w 1661 r. W XVIII wieku zachodnią stronę włączono w nowy przebieg via Garibaldi, a w 1830 r. Angelo Marchini ukończył neoklasyczną fasadę.

Wejściowa klatka schodowa wyraźnie oddziela ulicę od wnętrza sakralnego, podkreślając rangę ceremonialną miejsca. Trzy niezależne chóry odzwierciedlają organizację, która pozwalała na jednoczesne odbywanie się różnych praktyk religijnych i procesji.

Kościół stoi na rogu Via Garibaldi i Via XX Settembre, na odcinku Via Garibaldi, który dawniej nazywał się Via Dora Grossa. Wejście znajduje się na poziomie ulicy, w historycznym centrum, w odległości spaceru od Piazza Castello i katedry. Ponieważ jest to czynne miejsce kultu, dostęp może być ograniczony podczas nabożeństw.

Kopuła nigdy nie została ukończona z zewnątrz; Giuseppe Leoni odrestaurował ją w 1846 roku. Wnętrze ozdabiają namalowane przez Luigiego Vaccę i Francesca Gonina freski Gloria della Santissima Trinità in Paradiso, z Bogiem Ojcem, Chrystusem i gołębicą Ducha Świętego w centrum, otoczonymi trzema hierarchiami serafinów, cherubinów i tronów.