Misericordia, Kościół barokowy w Turynie, Włochy

Misericordia to jednonawowy kościół barokowy w Turynie, przebudowany od 1751 roku przez architekta Nicolisa, hrabiego Robilant. Wnętrze bogate w marmury kryje obrazy Federica Zuccariego i Beaumonta, rzeźby Plury, dwa obrazy ołtarzowe Giacoma Parravicina i ołtarz Giovanniego Battisty Feroggia. Zaprojektowaną przez Robilanta fasadę wykonano dopiero w 1828 roku według planów Gaetana i Lorenza Lombardich.

Kościół powstał w wyniku przebudowy wcześniejszego kościoła klasztoru San Pietro, zamieszkanego przez laterańskie mniszki Santa Croce, poważnie zniszczonego przez francuską artylerię podczas oblężenia Turynu w 1706 roku. W 1720 roku przejęło go Confraternita della Misericordia i po prowizorycznych naprawach zleciło w 1751 roku przebudowę architektowi Nicolisowi, hrabiemu Robilant, który uczynił z niego budowlę barokową. Projekty fasady Robilanta pozostały niewykorzystane; fasada powstała dopiero w 1828 roku według Gaetano i Lorenzo Lombardich.

Kościół służy jako miejsce kultu odwiedzane przez lokalne społeczności na przestrzeni wieków. Jego nazwa odzwierciedla ideał duchowy, który był fundamentalny w praktykach religijnych tamtego okresu.

Kościół można wejść przez główne wejście, które prowadzi do przestronnych pomieszczeń z dziełami sztuki. Wnętrze jest dobrze oświetlone i umożliwia wygodne oglądanie szczegółów architektonicznych i elementów dekoracyjnych.

Fasada nie powstała razem z kościołem: Robilant dostarczył jej rysunki w latach pięćdziesiątych XVIII wieku, lecz wzniesiono ją dopiero w 1828 roku według projektu Gaetana i Lorenza Lombardich, ponad siedemdziesiąt lat po ukończeniu barokowego wnętrza.