Fuyou Monastery, Świątynia buddyjska w dzielnicy Xicheng, Chiny

Klasztor Fuyou to tybetański klasztor buddyjski szkoły gelug przy Beichang Jie 20, przed bramą Xihua Zakazanego Miasta. Zwrócony na południe za zachodnią bramą zewnętrzną, ma trzy dziedzińce, żółte szkliwione dachówki i czerwone mury. Przed wejściem stoi szkliwiony mur zasłaniający długości ponad 18 metrów, a strzegą go dwa kamienne lwy z czasów Qing.

Klasztor Fuyou zbudowano w latach 1644–1661 jako rezydencję kwarantanny przeciw ospie dla młodego cesarza Kangxi, który miał tam również studiować. W 1723 cesarz Yongzheng przeznaczył go na rezydencję książęcą dla przyszłego cesarza Qianlonga, który nigdy się nie wprowadził. Po wstąpieniu Qianlonga budynek przekształcono w lamajski klasztor buddyzmu tybetańskiego i nazwano świątynią Fuyou. W 1786 r. 17. Ajia Hutuktu z klasztoru Kumbum otrzymał zarząd nad jego sprawami.

Świątynia jest zamknięta dla zwiedzających, więc nie odbywają się w niej ceremonie dla gości. Jej nazwa Fuyou oznacza „błogosławieństwo i ochronę”. Na terenie obiektu w 1984 roku powstało Chińskie Muzeum Narodowości, a w tym samym roku świątynię wpisano na listę miejskich zabytków Pekinu.

Świątynia znajduje się przy ulicy Beichang Jie 20 w dzielnicy Xicheng i nie jest udostępniona do zwiedzania. Widać tylko zewnętrzną stronę: zachodnią bramę muru obwodowego, wychodzącą na ulicę, oraz wielką ścianę z glazurowanej ceramiki o długości ponad 18 metrów na południe od głównej bramy.

W 1919 roku Mao Zedong zamieszkał w bocznej sali tylnego dziedzińca i założył tam „Agencję Komunikacji Ludowej”, organ propagandowy ruchu na rzecz usunięcia gubernatora Hunanu Zhang Jingyao. Od 1927 roku do lat sześćdziesiątych świątynia była pekińskim biurem IX panczenlamy.