Site of the Imperial University of Peking, Obiekt dziedzictwa edukacyjnego w dzielnicy Jingshan, Chiny.
Miejsce Cesarskiego Uniwersytetu Pekińskiego, zwane też Drugim Kampusem Uniwersytetu Pekińskiego, zajmuje dawną rezydencję księżniczki Hejia, czwartej córki Qianlonga. Zachowały się budynki z czasów Qing, m.in. główna sala i dziedziniec księżniczki, a także dwukondygnacyjny gmach matematyki z 1904 r. z cegły i drewna o powierzchni 1430 m² przy ulicy Shatanhou 55 oraz czternaście rzędów parterowych dormitoriów zwanych Xizhai, również z 1904 r.
Cesarska Uniwersytetu Pekinu została założona w 1898 roku dzięki królewskiemu dekretowi cesarza Guangxu, oznaczającemu przesunięcie Chin w kierunku nowoczesnego szkolnictwa wyższego. Fundacja ta położyła podwaliny dla dzisiejszego Uniwersytetu Pekińskiego i przekształciła sposób, w jaki edukacja rozwijała się w całym kraju.
Teren był najpierw rezydencją księżniczki Hejia, czwartej córki Qianlonga, zanim stał się Cesarskim Uniwersytetem Pekińskim. W 1920 roku dwa pokoje akademika Xizhai mieściły pracownię Kangmuyi, gdzie zbierało się uniwersyteckie koło studiów marksistowskich. Nazwa Xizhai, „zachodnia nauka”, wciąż określa czternaście rzędów parterowych akademików.
Pozostałości znajdują się przy ulicy Shatanhou 55 w dzielnicy Dongcheng, w poddzielnicy Jingshan. Zachowane budynki dzielą się na sale dawnej rezydencji książęcej, gmach matematyki z 1904 roku i rzędy zachodniego akademika, więc trzeba przechodzić między osobnymi grupami budynków, a nie po jednym zwartym terenie.
Dwa pokoje w zachodnim akademiku stały się w 1920 roku studiem Kangmuyi, siedzibą Towarzystwa Badań nad Teorią Marksistowską Uniwersytetu Pekińskiego. Nazwa to chińskie oddanie słowa „komunizm”; obecność towarzystwa w dawnej rezydencji księżniczki z dynastii Qing łatwo przeoczyć.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 754 współtwórców z całego świata.