Dingding Gate, Stanowisko archeologiczne w Luoyang, Chiny.

Brama Dingding to zrekonstruowana w 2009 roku brama na pierwotnym miejscu, położona na osi centralnej starożytnego Luoyang. Wznosi się na niej dwupoziomowe muzeum: górna kondygnacja to brama w stylu dynastii Tang z platformą, murami, wieżą bramną i wieżami narożnymi, a dolna mieści ekspozycję wykopalisk. Odkryte pozostałości mają unikalny prosty kształt „一”: platformę oraz wschodnie i zachodnie wieże połączone latającymi korytarzami, o rozpiętości 143 metrów.

Brama została wzniesiona przez cesarza Yanga z Sui, gdy uczynił Luoyang stolicą wschodnią, początkowo jako Jianguomen; za Tangów otrzymała nazwę Dingdingmen. Służyła jako główna brama miasta zewnętrznego za Tangów, Późniejszych Liangów, Późniejszych Tangów, Późniejszych Zhou i Północnych Songów przez 530 lat, najdłużej ze wszystkich bram stolic starożytnych Chin. Pod koniec Północnych Songów popadła w ruinę; w 2009 roku odbudowano ją w pierwotnym miejscu.

Nazwa bramy zmieniała się wraz z dynastiami: Jianguomen za Sui, następnie Dingdingmen za Tang. Służyła jako główna brama miasta zewnętrznego dla Tangów, Późniejszych Liangów, Późniejszych Tangów, Późniejszych Zhou i Północnych Songów, pozostając w użyciu przez 530 lat.

Miejsce jest chronione nowoczesными budynkami schronienia przed pogodą, więc pozostałości są dostępne i dobrze widoczne przez cały rok. Warto spacerować powoli i podążać za wyznaczonymi ścieżkami, aby prawidłowo zrozumieć różne warstwy i struktury na wystawie.

Odkryty plan bramy ma rzadki płaski kształt „一": centralny pomost połączony wiszącymi korytarzami z dwiema bocznymi wieżami, wschodnią i zachodnią, o długości 143 m. Brama była używana przez 530 lat, od Sui po Północne Song — najdłużej użytkowana brama stolicy w dawnych Chinach.