Hualālai, Wulkan tarczowy w Hrabstwie Hawaii, Stany Zjednoczone

Hualālai to rozległy wulkan tarczowy wznoszący się na 2 521 m, najbardziej wysunięty na zachód z pięciu wulkanów wyspy Hawaiʻi. Jego szczyt nie ma kaldery, jedynie krater zapadliskowy o szerokości około 0,48 km na małej tarczy lawowej, a trzy strefy ryftowe tworzą ponad 100 stożków żużlowych i spatterowych. Powierzchnia to głównie bazalt alkaliczny; trachit występuje tylko na Puʻu Waʻawaʻa, stożku o wysokości 372 m na północ od szczytu.

Hualālai wynurzył się ponad poziom morza około 300 000 lat temu, a około 100 000 lat temu wszedł w stadium post-tarczowe, gdy erupcje pumeksu i trachitu zbudowały Puʻu Waʻawaʻa. W ciągu ostatnich 1000 lat wybuchał tylko trzy razy, ostatnio w 1801 roku, gdy potok Huehue dotarł do wybrzeża przy Keahole, 11 km na północ od Kailua-Kona. W 1929 roku rój trzęsień ziemi trwający ponad miesiąc wstrząsnął wulkanem, prawdopodobnie za sprawą magmy wznoszącej się blisko szczytu.

Nazwa Hualālai pochodzi z języka hawajskiego. Na jego zachodnim wybrzeżu istniały liczne kompleksy królewskie jeszcze przed historią pisaną, a Kailua-Kona, zbudowana na południowo-wschodnim zboczu, uprawia kawę Kona, z której słynie miasto. Dziś na tym wybrzeżu stoją kurorty na historycznych potokach lawy, obok parku historycznego.

Teren jest suchy i otwarty, więc zanieś wodę i ochronę słoneczną na każdą wizytę. Załóż solidne buty, ponieważ pola lawy są nierówne i mają ostre krawędzie.

Puʻu Waʻawaʻa, stożek o wysokości 372 m i średnicy ponad 1,6 km na północ od szczytu, zbudowany jest z trachitu, lawy bogatej w krzemionkę (ponad 62%), której nie ma na żadnym innym wulkanie wyspy. Jego powolne potoki zaczęły się od erupcji pumeksu nieco ponad 100 000 lat temu i utworzyły grzbiet Puʻu Anahulu. Lawy Hualālai zawierają też duże ksenolity skał płaszcza Ziemi.