Kamakahonu, Rezydencja królewska w Zatoce Kailua, Hawaje, Stany Zjednoczone.

Kamakahonu leży na północnym krańcu zatoki Kailua, gdzie za ciemną kamienną platformą stoi długi, niski budynek o stromym dachu z szaro-brązowej strzechy i ciemnych kamiennych ścianach. Wzdłuż platformy biegnie niski drewniany płot; po prawej wznosi się wysoki, jasny, zwietrzały kamienny słup z zaokrąglonym szczytem, otoczony ciemnymi drewnianymi palami. Zrekonstruowany heiau ʻAhuʻena można oglądać, ale nie wchodzi się do środka.

Kamehameha I mieszkał w Kamakahonu w ostatnich latach swoich rządów, w latach 1810–1819, i zmarł tu w 1819 roku. Jego syn Liholiho, który przyjął imię Kamehameha II, również mieszkał w tym kompleksie, chronionym przez baterię 18 armat i duże kamienne mury. W grudniu 1819 roku Kalanimoku poprowadził stąd armię na bitwę pod Kuamoʻo przeciwko buntownikowi Kekuaokalani.

Osobistą świątynią kompleksu był ʻAhuʻena heiau, którego nazwa w języku hawajskim znaczy „świątynia płonącego ołtarza”. Został zrekonstruowany w latach 70. XX wieku i można go oglądać, ale nie wchodzić do środka. Północny cypel Kūkaʻilimoku nazwano na cześć boga wojny Kū czczonego przez Kamehamehę I; dziś stoi tam latarnia morska Kailua.

Kamakahonu leży na północnym krańcu zatoki Kailua, na terenie Courtyard Marriott King Kamehameha's Kona Beach Hotel. Odbudowany w latach 70. XX wieku ʻAhuʻena Heiau można oglądać, ale nie wchodzi się do środka. W holu hotelu wystawione są płaszcz z piór i hełm (mahiole). Niewielka piaszczysta plaża służy do spuszczania na wodę kajaków i do kąpieli dzieci.

Pierwsi chrześcijańscy misjonarze, którzy dotarli na Hawaje, wylądowali w tym miejscu w 1820 roku, przynosząc nową religię, która głęboko zmieniła społeczeństwo wyspiarskie. Ten przylot zaznaczył punkt zwrotny, w którym tradycyjne hawajskie praktyki i przekonania musiały być ponownie rozpatrzone.