Kahaluu Bay, Dzielnica historyczna w Zatoce Kahaluu, Hawaje, Stany Zjednoczone

Kahaluʻu Bay to historyczna dzielnica i teren rekreacyjny na wybrzeżu Kona na Wielkiej Wyspie Hawajów, wpisany do Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych od 1974 roku. Znajduje się tu około dziesięciu heiau zbudowanych techniką suchego muru (uhau humu pōhaku), w tym Kuʻemanu Heiau na północnym krańcu, oraz falochron Pa o ka menehune, który mógł niegdyś otaczać całą zatokę. Wciąż widoczne są dwa starożytne stawy rybne, Waikuaʻala i Poʻo Hawaiʻi, a południowy kraniec stał się w 1953 roku Kahaluʻu Beach County Park.

Obszar służył jako królewska rezydencja w XVIII i XIX wieku, kiedy wzniesiono kilka świątyń techniką suchego murowania, bez użycia zaprawy. Wraz z upadkiem hawajskiej monarchii ceremonialne użytkowanie tego miejsca stopniowo zanikło.

Na północnym krańcu zatoki wznosi się Kuʻemanu Heiau, platforma z kamieni układanych na sucho, z której hawajska rodzina królewska obserwowała surferów; służyła też jako rezydencja. Obok znajduje się miejsce wodowania canoe Keawaiki, nadal używane przez miejscowych surferów, a naprzeciw dawnego miejsca wodowania działa szkoła surfingu.

Teren rozciąga się wzdłuż linii brzegowej i najlepiej zwiedzać go pieszo, choć niektóre kamienne powierzchnie mogą być nierówne lub śliskie w pobliżu wody. Noszenie solidnego obuwia i unikanie wchodzenia na stare mury i platformy świątynne chroni zarówno budowle, jak i odwiedzającego.

Hapaialii Heiau służył jako punkt obserwacji astronomicznych, umożliwiając dawnym Hawajczykom śledzenie ruchów gwiazd i wyznaczanie cykli sezonowych. Ta praktyczna rola obok funkcji sakralnej pokazuje, jak blisko wiedza i rytuał były ze sobą powiązane w tym miejscu.