Salcantay, Szczyt górski w regionie Cusco, Peru

Salcantay jest najwyższym szczytem pasma Vilcabamba w peruwiańskich Andach, wznoszącym się na 6 264 metry w regionie Cusco, około 60 km na zachód-północny zachód od miasta Cusco. Jego wierzchołek to szeroka śnieżna kopuła podzielona na szczyt wschodni i zachodni, poniżej biegną strome skalne żebra i żleby, a u podnóża zalesione zbocza schodzą się w dolinie w kształcie litery V.

Salcantay został po raz pierwszy zdobyty w 1952 roku przez wyprawę francusko-amerykańską; wszyscy jej członkowie poza trzema dotarli na szczyt. W 1953 roku Lionel Terray, T. de Booy i Raymond Jenny otworzyli drogę północną granią, zwaną dziś granią Terraya. Tablica pod przełęczą Palcay upamiętnia dwóch wspinaczy, którzy zginęli na północno-wschodniej grani.

Nazwa pochodzi z keczua: sallqa znaczy „dziki”, zapisano ją już w 1583 r., a szczyt zwie się Apu Salkantay, gdyż apu to pan gór. Inkowie zaliczali go do bóstw rządzących pogodą i płodnością na zachód od Cusco; z zegara słonecznego w Machu Picchu w porze deszczowej nad jego wierzchołkiem stoi Krzyż Południa.

Osiągnięcie szczytu zwykle wymaga trzech dni podróży z Cusco przez trudny teren z lodem, śniegiem i skałą. Odwiedzający powinni przygotować się na skrajną wysokość, szybko zmieniające się warunki pogodowe i znaczne wysiłki fizyczne.

Z głównego zegara słonecznego Machu Picchu, położonego tuż na północ od Salcantay, Krzyż Południa góruje nad szczytem w najwyższym punkcie podczas pory deszczowej. Inkowie wiązali ten układ z deszczem i płodnością, a szczyt był jednym z głównych bóstw rządzących pogodą na zachód od Cusco.