Pukarua, Atol koralowy we wschodnim archipelagu Tuamotu, Polinezja Francuska

Pukarua to atol koralowy na wschodnim krańcu archipelagu Tuamotu, długi na 16–17 km i szeroki do 4,5 km, z 7 km² lądu wokół laguny o powierzchni 23 km². Na północno-wschodnim wybrzeżu główny motu ma kształt haczyka, otoczony mniejszymi motu. Rafa nie ma żeglownego przejścia; płytki kanał i pomost obsługują małe łodzie.

Brytyjski marynarz James Wilson zdokumentował atol w 1797 roku podczas swojej podróży z Tonga na Wyspy Markiza na pokładzie statku Duff. Ta wczesna dokumentacja stanowiła pierwszą znaną europejską rejestrację wyspy.

Parafia Saint-Benoît powstała w 1875 roku, a jej kościół, należący do diecezji Papeete, stoi w Marautagaroa na zachodnim krańcu atolu. Wioska liczy około 100 z 236 mieszkańców Pukarua (spis z 2017 roku). Wyspiarze nazywają przydacznie olbrzymie z laguny pa'ua.

Pukarua ma własne lotnisko otwarte w 1979 r., którego pas w kwietniu 2006 r. wydłużono z 900 do 1 200 m; obsługuje ono około stu lotów i 1 800 pasażerów rocznie. Rafa nie ma żeglownego przejścia, więc łodzie korzystają z płytkiego kanału i pomostu dla małych jednostek. Wioska Marautagaroa leży na zachodnim krańcu atolu.

Gigantyczne małże laguny, nazywane lokalnie pa'ua, są tak liczne, że freediving stanowi główną atrakcję atolu. Brak żeglownego przejścia: płytki kanał i pomost umożliwiają wpłynięcie małym łodziom. Otwarte w 1979 roku lotnisko obsługuje rocznie około stu lotów i 1800 pasażerów, z czego połowa to tranzyt.