Tatakoto, Granica morska przy Tatakoto, Polinezja Francuska, Francja

Tatakoto to atol we wschodniej części Tuamotu, 1182 km od Tahiti. Ma 14 km długości i 3,5 km szerokości, z jedną dużą wyspą i 65 wysepkami na rafie otaczającej lagunę o powierzchni 20 km², pozbawioną żeglownego przejścia. Ląd, około 7,3 km², jest płaski i ledwie wznosi się nad poziom morza; główna wioska Tumukuru leży na zachodnim krańcu.

Dwaj hiszpańscy kapitanowie, Domingo de Bonechea i José Andía y Varela, wylądowali osobno 29 października 1774 roku, w dzień św. Narcyza, i nazwali atol San Narciso. Późniejsi odwiedzający nazywali go Île d'Augier i Clerkes Island. W XIX wieku stał się terytorium francuskim z około 120 mieszkańcami; parafia Niepokalanego Poczęcia powstała w 1868 roku, a jej kościół zbudowano w 1957 roku.

W Tumukuru na zachodnim krańcu atolu znajduje się parafia Niepokalanego Poczęcia, założona w 1868 r., której kościół zbudowano w 1957 r. i należy do diecezji Papeete. Przydacznie z laguny, zwane po paumotu koeha, hoduje się dla mięsa i eksportuje do akwariów w Europie i Azji.

Tatakoto obsługuje lotnisko otwarte w 1979 roku, z pasem startowym o długości 1 200 m na południe od wsi Tumukuru; przyjmuje średnio około 100–175 lotów i 2 000–3 000 pasażerów rocznie. Lagunę pozbawioną żeglownego przejścia, więc łodzie nie mogą do niej wpłynąć z oceanu. Główna wieś, Tumukuru, leży na zachodnim krańcu atolu.

Laguna Tatakoto nie ma żeglownego przejścia do oceanu; jej wody pozostają zamknięte przez rafę. Ta izolacja, z dużymi dobowymi wahaniami temperatury, sprzyja koralom z rodzaju Acropora, tolerującym warunki zwykle dla nich szkodliwe; CNRS wraz z UNESCO i programem 1 OCEAN bada, czy jest to aklimatyzacja, czy adaptacja genetyczna.