Puka Puka, Atol koralowy na Tuamotu, Polinezja Francuska
Puka-Puka to eliptyczny atol koralowy w północno-wschodniej części archipelagu Tuamotu, długi na około 6,3 km i szeroki na 3,7 km, o powierzchni lądu około 5 km2. Jego niewielka laguna, licząca około 2 km2, jest zamulona i nie ma rzeczywistego przejścia do oceanu. Atol jest koralującym się szczytem podwodnego wulkanu, który powstał 41,5–41,9 mln lat temu.
Wyprawa Magellana prawdopodobnie dostrzegła Puka-Puka w styczniu 1521 roku i naniosła je na mapy jako San Pablo wśród Islas Infortunadas. Willem Schouten i Jacob Le Maire dotarli tam 10 kwietnia 1616 roku i nazwali je Honden Eiland. Otto von Kotzebue odnotował je w 1816 roku jako Île Douteuse, a FitzRoy i Wilkes używali nazwy Dog Island. Około 1850 roku atol stał się francuski.
Mieszkańcy mówią w języku pukapuańskim, który należy do grupy języków markizańskich i różni się od innych dialektów Archipelagu Tuamotu. Ten język kształtuje codzienne życie i określa lokalną tożsamość społeczności.
Lotnisko Puka-Puka ma pas startowy o długości 950 metrów, odnowiony po powodziach w sierpniu 2011 roku, aby utrzymać dostęp do tego odizolowanego atolu; obsługuje około 100 lotów i 1200 pasażerów rocznie, połowę w tranzycie. Lagunę odcina od oceanu bariera bez prawdziwego przejścia, więc na atol dociera się samolotem. Te One Mahina po zachodniej stronie jest siedzibą gminy.
30 lipca 1947 roku Thor Heyerdahl i jego sześcioosobowa załoga na tratwie z balsy Kon-Tiki dostrzegli Puka-Puka, pierwszy ląd po 97 dniach i około 6700 km żeglugi od wypłynięcia z Callao w Peru.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 038 współtwórców z całego świata.