Takabeya-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Takabeya-jinja to sanktuarium shinto w Shimo-Kasuya w Iseharze, z bramą torii i haiden odbudowanym w 1865 roku. Honden, wzniesiony ponownie w 1929 roku po wielkim trzęsieniu ziemi w Kanto, wykorzystuje główne belki świątyni z 1647 roku. Oba budynki wpisano 25 lutego 2016 roku do rejestru narodowych dóbr kultury materialnej.

Wymieniona w 927 roku w rejestrze Engishiki jako jedno z trzynastu sanktuariów prowincji Sagami, była świątynią opiekuńczą 127 wsi w dystrykcie Osumi. W okresie Kamakura miejscowy zarządca Katsuya Tōta Sahyōe no Suke Aritsune wzniósł nową salę. Główna sala, odbudowana w 1647 roku, zawaliła się podczas trzęsienia ziemi w 1923 roku i została zmontowana na nowo w 1929 roku z wykorzystaniem filarów, rzeźb i drzwi.

Co roku we wrześniu w świątyni odbywa się ceremonia Shiokumi, praktykowana od ponad tysiąca lat, od okresu Heian. Piasek i wodę morską zbiera się na plaży Terugasaki, gdzie według przekazu wylądował Sumiyoshi Okami; do wczesnej ery Meiji kapłani pokonywali pieszo 16 km w każdą stronę. Woda morska służy jako woda przeciwpożarowa, piasek rozsypuje się na drodze podejścia, a wodorosty wiesza się na linach pawilonu i bramy.

Świątynia znajduje się około dwadzieścia minut pieszo od głównego dworca w Isehara lub jest łatwo dostępna autobusem poprzez przystanek Kasuya Kamihoshu. Łatwo ją odwiedzić i regularnie przyciąga ludzi zainteresowanych historią i lokalnymi tradycjami.

Brązowy dzwon odlano w grudniu 1386 roku staraniem Kōchi no kami Munekuniego, a ufundował go Taira no Hidenori; jest Ważnym Dobrem Kultury Prefektury Kanagawa, nie narodowym. Świątynia przechowuje też trzy stare maski gagaku i tablicę „Hachimangū” napisaną przez mnicha ōbaku Etsuzana Dōshū.