Hibita Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Hibita stoi u stóp góry Ōyama w Isehara. Kamienne torii wieńczy szerokie schody, ozdobione skręconą liną ze słomy i białymi zygzakowatymi paskami papieru. Za nim drugie schody prowadzą do drewnianej hali modlitewnej z płaskim metalowym dachem i białą tkaniną z dwoma emblematami.

Wymieniona w 927 roku w rejestrze sanktuariów Engishiki jako sanktuarium Hihita prowincji Sagami, była jednym z pięciu sanktuariów służących stolicy prowincji i miała rangę trzeciego sanktuarium prowincji. W 1184 roku Minamoto no Yoritomo nakazał odbudowę jej budynków, a w 1192 roku modlił się tu o bezpieczny poród Hōjō Masako. Około 1492–1501 sanktuarium utraciło ziemie w pożarze i na początku lat 70. XVI wieku zostało przeniesione na obecne miejsce; Tokugawa Ieyasu nadał mu w 1591 roku przywilej na 10 koku.

Nazwa sanktuarium widnieje w rejestrze Engishiki z 927 roku jako Hihita Jinja; nazywano je też Kanmuri Daimyōjin, tytułem nadanym przez cesarza Junnę w 832 roku. Jest jednym z pięciu sanktuariów Sagami biorących udział w święcie Kōnomachi 5 maja w Kōzu, gdzie słynie z rzucania chimaki i żywiołowej procesji mikoshi.

Do sanktuarium Hibita można dojechać z północnego wyjścia stacji Isehara autobusami Kanagawa Chuo Kotsu: linia I16 do Kurihary, przystanek Hibita-jinja i 2 minuty pieszo, albo linia I41 do Isehara Shako, 7 minut pieszo od przystanku Sannomiya. Główne święto 21 i 22 kwietnia przyciąga tłumy trzema wozami z mechanicznymi lalkami.

Na terenie świątyni odkopano kamienny układ z okresu środkowego Jōmon, który świątynia uznaje za dowód kultu gór sprzed około dziesięciu tysięcy lat. Obok świątyni działa muzeum założone w 1953 roku przez byłego kapłana Nagai Sanjiego.