Iwa-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Iwa-jinja stoi na zalesionym zboczu w dzielnicy Taiheiji w Kashiwarze: biuro znajduje się u podnóża, a sala kultu na szczycie stromych kamiennych schodów. Duże drzewo kamforowe na terenie ma około 6 m obwodu i ponad 16 m wysokości, a jego wiek szacuje się na 700–800 lat. Obok biura leży kamień fundamentowy wschodniej pagody Chishiki-ji, którego otwór na filar ma 122 cm średnicy.

Iwa-jinja pojawia się w Nihon Sandai Jitsuroku jako zaliczona w drugim miesiącu roku Jōgan 9 (867) do oficjalnych chramów i jest wpisana jako mały chram w rejestrze Engishiki. W okresie Edo służyła wsi Tairōji jako chram opiekuńczy pod nazwą Kumano Gongen. Na wzgórzu stała niegdyś Chishiki-ji, dawna świątynia, w której modlili się cesarze Shōmu i Kōken; jej wielki Wajroczana miał skłonić Shōmu do wzniesienia Wielkiego Buddy w Narze. Świątynia podupadła około okresu Muromachi.

Nazwa sanktuarium zapisuje się znakiem kamienia, a głównym bóstwem jest Ishihime, córka cesarza Senki i cesarzowa cesarza Kinmei; czci się też Ishinagahime i Kumano Gongen. W okresie Edo było ono sanktuarium opiekuńczym wsi Taiheiji pod nazwą Kumano Gongen. Lipcowe święto obejmuje wóz z bębnami futon-daiko rzeźbiony przez rzemieślnika z Banshu, Kurodę Masakatsu III.

Świątynia leży na zboczu wzgórza w dzielnicy Taiheiji, około 800 m na wschód od stacji Andō linii Kintetsu Osaka, jakieś dziesięć minut pieszo. Biuro znajduje się u podnóża terenu; do głównego pawilonu prowadzą długie kamienne schody. Na terenie rośnie drzewo kamforowe o obwodzie około 6 m i wysokości ponad 16 m, szacowane na 700–800 lat i wpisane jako pomnik przyrody prefektury Osaka.

Na dziedzińcu biura świątyni leży kamień fundamentowy wschodniej pagody Chishiki-ji, dawnej świątyni stojącej tu do około okresu Muromachi; otwór na filar ma 122 cm średnicy i służył niegdyś jako kamień do obmyć. Jest to dobro kultury prefektury Osaka, obecnie otoczone ogrodzeniem.