Matsuokayama Kofun, Starożytny kurhan w Kashiwara, Japonia.

Matsuokayama Kofun to kopiec grobowy w kształcie dziurki od klucza w dzielnicy Kokubu-ichiba w Kashiwarze, w prefekturze Osaka, na najwyższym punkcie wzgórz Matsuoka, na terenie sanktuarium Kokubu. Ma około 130 metrów długości, z tylnym okrągłym kopcem o średnicy 72 metrów i przednim prostokątnym kopcem o szerokości 32 metrów, zbudowanymi odpowiednio w trzech lub czterech oraz dwóch poziomach. Kopiec był oblicowany cienkimi płytami kamiennymi i rzędami cylindrycznych haniwa, a kamienny sarkofag jest obecnie odsłonięty na szczycie tylnego kopca.

Kopiec wzniesiono pod koniec IV wieku, a w 1922 r. uznano go za Narodowy Pomnik Historyczny, chroniąc jednak tylko tylną część kołową. Wykopaliska z 1955 oraz 1984–1986 ujawniły magatama z jadeitu, szklane paciorki, fragmenty brązowego lustra i żelazną broń, przechowywane głównie na Uniwersytecie w Kioto. Wykopaliska z 1877 r. prowadzone przez Atsushi Saisho miały dostarczyć lustra i paciorki, dziś zaginione.

Kurhan znajduje się na terenie sanktuarium Kokubu, a jego alternatywna nazwa Miyama pochodzi od „miya-yama” (góra sanktuarium). Nazwa Matsuokayama zastąpiła starszą pisownię Matsuokayama po tym, jak miejsce zaproponowano jako znalezisko epitafium Funashi no Ōgo, choć kurhan jest starszy niż ta postać. Odwiedzający mogą zobaczyć odsłonięty kamienny sarkofag na szczycie tylnego okrągłego kopca.

Kopiec wznosi się na szczycie wzgórza, na terenie sanktuarium Kokubu Jinja, około 15 minut pieszo od stacji Kawachi-Kokubu (linia Kintetsu Osaka). Sarkofag odsłania się na szczycie tylnego okrągłego kopca, a ponieważ warstwa ziemi uległa erozji, rozrzucone płyty kamienne i stojące kamienie leżą pod gołym niebem. Wydobyte haniwa i naczynia przechowuje Muzeum Historyczne w Kashiwara.

Sarkofag składa się z sześciu kamieni: wieka i dna z granitu biotytowego oraz czterech boków z andezytu granatowo-hornblendowego lub tufu, prawdopodobnie z prefektury Kagawa; dwa mają występy do zawiesi sznurowych. Powierzchnię dna wyżłobiono na kształt ciała. Po bokach stoją dwa przebite kamienie pionowe o wysokości 2,3 m i 1,8 m, o nieznanym przeznaczeniu.