Hierasykaminos, Stanowisko archeologiczne w Dolnej Nubii, Egipcie.
Świątynia Maharraqa jest strukturą archeologiczną w Dolnej Nubii, Egipcie, z dziedzińcem o wymiarach około 13,56 metrów szerokości i 15,69 metrów długości, otoczonym kolumnami z trzech stron. Wewnętrzna klatka schodowa prowadzi do góry i stanowi serce budowli.
Świątyni nigdy nie ukończono ani nie pokryto inskrypcjami, więc nie można jej pewnie przypisać żadnemu cesarzowi; ponieważ budowa świątyń w Nubii zmalała po Auguście, może pochodzić z jego panowania. Po kuszyckim najeździe w 23 r. p.n.e. rzymski prefekt Petroniusz pokonał armię meroicką i w Maharraqa ustalono stałą granicę, południowy kraniec rzymskiego Egiptu. W VI wieku, po chrystianizacji Nobatii, świątynię zamieniono na kościół.
Świątynia była poświęcona Izydzie i Serapisowi, a po chrystianizacji Nobatii w VI wieku stała się kościołem. W połowie XIX wieku podróżnik Edward William Lane widział jeszcze na północnej ścianie malowidła chrześcijańskich świętych przedstawiające upadek człowieka, ustawione w jednym rzędzie jak procesja ludzi i aniołów, oraz liczne chrześcijańskie inskrypcje.
Świątynię rozebrano w 1961 roku i w 1966 roku odbudowano obok świątyni w Dakka, w New Wadi es-Sebua, 4 km na zachód od dawnego stanowiska Wadi es-Sebua. Odwiedzający to miejsce zobaczą też świątynie w Wadi es-Sebua i Dakka; dojazd odbywa się zwykle łodzią lub samochodem z Asuanu.
W VI wieku, po chrystianizacji Nobatii, świątynię zamieniono na kościół. W połowie XIX wieku podróżnik Edward William Lane widział tam jeszcze malowidła świętych i chrześcijańskie inskrypcje, w tym na ścianie północnej scenę upadku człowieka ułożoną jak procesja ludzi i aniołów. Malowidła te zniszczono podczas rozbiórki w 1961 roku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 411 współtwórców z całego świata.