Rongbuk Monastery, Klasztor buddyjski przy bazie pod Everestem, Tybet, Chiny

Klasztor Rongbuk to tybetański klasztor buddyjski szkoły Ningma w gminie Basum, powiecie Dingri, prefekturze Shigatse, w Tybecie. Leży na wysokości 4980 metrów na końcu doliny Dzakar Chu, u podnóża północnej strony Everestu. Zespół tworzą niskie bielone budynki z płaskimi dachami i ciemnymi prostokątnymi oknami, wbudowane w nagi brązowy stok. W centrum stoi biała stupa z tarasową podstawą i wysokim kwadratowym trzonem, zwieńczona stożkową iglicą z nałożonych pierścieni i małym finiałem. Sznury kolorowych flag modlitewnych biegną od stupy do otaczających budynków i po ziemi. Niski mur otacza kompleks, a między budowlami wznosi się kilka zielonych masztów.

Klasztor Rongbuk został założony w 1902 roku przez lamę ningmapa Ngawanga Tenzina Norbu, zwanego Zatul Rinpocze, na obszarze chat i jaskiń medytacyjnych używanych przez mniszki od XVIII wieku. Wczesne wyprawy na Everest w latach dwudziestych i trzydziestych docierały tu po pięciotygodniowej podróży z Darjeeling. Zniszczony w 1974 roku podczas rewolucji kulturalnej, od 1983 roku jest remontowany.

Sala modlitewna służy nadal wspólnocie mniszek i mnichów, którzy żyją tutaj według tradycji szkoły Nyingma. Można zobaczyć wiernych idących wokół stupy z kołami modlitewnymi i składających ofiary.

Podróżni powinni zaplanować co najmniej trzy dni na aklimatyzację do wysokości przed przyjazdem tutaj, ponieważ rzadkie powietrze może powodować dolegliwości fizyczne. Najlepszy czas na wizytę to okres między kwietniem a listopadem, kiedy droga dojazdowa jest przejezdna i dostępne jest proste zakwaterowanie w domu gościnnym.

Niemy film „Climbing Mt. Everest” z 1922 roku pokazuje lamę z Rongbuk, budynki klasztoru i tańce rytualne przez około 20 minut, począwszy od 35. minuty. Założyciel klasztoru, Zatul Rinpoche, nadał młodemu Namgyalowi Wangdi imię Ngawang Tenzin Norbu, później znany jako Tenzing Norgay.