'Kamennoe zalo' pavilion, Sala koncertowa w Oranienbaum, Rosja.

Pawilon Kamennoe zalo wznosi się na naturalnym wzniesieniu w parku Oranienbaum, między Wielkim Pałacem Mienszykowa a pawilonem Katalnaja Gorka. Zbudowany w latach 1749–1751, składał się z kamiennego domu i drewnianych skrzydeł w kształcie litery L; elewację dzielą pilastry, wieńczy balustrada z wazami, a okna mają faliste obramienia i naczółki. Apsyda i zachodni ryzalit przypominają czasy, gdy pełnił funkcję cerkwi.

Zbudowany w latach 1749–1751 pawilon ma nieznanego architekta; D. A. Kuchariants sugeruje M. G. Zemtsova, wskazując na podobieństwa do Sali Chwalebnych Uroczystości w Ogrodzie Letnim. W latach 1750. odbywały się tu uroczystości dworskie młodego dworu wielkiej księżnej Katarzyny Aleksiejewny. W 1843 roku na życzenie Eleny Pawłownej przebudowano go na luterański kościół św. Heleny; dodaną w 1902 roku dzwonnicę usunięto w 1967 roku.

W latach 1750 wielka księżna Katarzyna Aleksiejewna urządzała tu dworskie uroczystości; na imieniny Piotra Fiodorowicza latem 1757 wykonano kantatę „Prorokująca Urania” do słów A. Denziego w przekładzie Michaiła Łomonosowa, z jego maszyną z globusów i sfer, na których siedziała muza Urania. Dziś w pawilonie w sezonie letnim odbywają się koncerty muzyki klasycznej.

Pawilon znajduje się w parku Oranienbauma i jest łatwo dostępny komunikacją publiczną. Odwiedzający powinni zarezerwować wystarczającą ilość czasu, aby odkryć zarówno wnętrze, jak i otaczające tereny parku w wygodnym tempie.

Wschodnia apsyda i zachodni ryzalit pochodzą z okresu, gdy budynek od 1843 r. służył jako luterański kościół św. Heleny, urządzony na życzenie wielkiej księżnej Eleny Pawłownej. Kamienną dzwonnicę dodaną w 1902 r. rozebrano w 1967 r. podczas restauracji.