Holy Trinity church, Cerkiew prawosławna w Peterhofie, Rosja

Cerkiew Świętej Trójcy to jednokondygnacyjna kamienna świątynia wzniesiona w latach 1858–1860 według projektu Andrieja Stackenschneidera, o prostokątnym planie utworzonym przez główną bryłę, absydę i przedsionek. Cebulasta kopuła osadzona jest na ośmiobocznym świetlnym bębnie, a duże okna i skromne wykończenie elewacji naśladują architekturę początku XVIII wieku. Wnętrze wykonano pod kierunkiem Aleksandra Briułłowa, a niewielka dzwonnica na sześciu pustych żeliwnych kolumnach stała niegdyś osobno, obok cerkwi.

Już w 1748 na zachód od pałacu Elżbiety Piotrownej stała drewniana cerkiew pod wezwaniem ikony Matki Bożej Włodzimierskiej; odnowiona w 1797 jako cerkiew Świętej Trójcy, została rozebrana ze względu na zniszczenie w 1858 roku. 16 lipca 1858 protoprezbiter Wasilij Bażanow położył kamień węgielny pod murowaną cerkiew według projektu Andrieja Stackenschneidera, którą poświęcił 27 lipca 1860 roku. Zamknięta w 1918, służyła jako poczekalnia sąsiedniego Muzeum Życia Codziennego, w latach 70. XX wieku została zakonserwowana, a w 2005 zwrócona Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.

Poświęcony w 1860 r. kościół odprawiał tylko jedną liturgię w roku, w święto Trójcy Świętej. Wystrój wnętrza wykonano pod kierunkiem malarza Aleksandra Briułłowa, a mozaikowa ikona Matki Bożej była wstawiona w górną deskę anałoju. Od 2005 r. budynek ponownie należy do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i jest przypisany do cerkwi św. Serafina z Sarowa w Starym Peterhofie.

Kościół stoi na terenie dawnej cesarskiej daczy, obok pałacu, w którym mieściło się Muzeum Życia Codziennego. Jest przypisany do cerkwi św. Serafina z Sarowa w Starym Petergofie, a prace renowacyjne trwają, więc dostęp do wnętrza może być ograniczony.

Cerkiew jest przypisana do cerkwi św. Serafina z Sarowa w Starym Peterhofie, w eparchii petersburskiej, a nie kurskiej. Nabożeństwa odprawiano tu tylko raz w roku, w święto Trójcy Świętej. Mała wolnostojąca dzwonnica na sześciu pustych żeliwnych kolumnach, zaprojektowana przez Andrieja Sztakenszneidera i zatwierdzona 17 (27) czerwca 1860 roku, jest dziś całkowicie zniszczona.