Cenatio Iovis, Cesarska sala bankietowa Pałacu Flawiuszów w Rzymie, Włochy.

Cenatio Iovis była wielką salą bankietową Pałacu Flawiańskiego na Palatynie, o powierzchni 941 m², nieco mniejszą od sąsiedniej Auli Regia. Wchodziło się do niej z perystylu przez wysokie kolumny z różowego granitu z korynckimi kapitelami; drugi rząd pilastrów z białego marmuru sięgał 29,60 m wysokości. Ściany wyłożone były cennymi marmurami, a podłoga była opus sectile, z którego fragment zachował się w płytkiej południowej apsydzie.

Budowę Domus Augustiana rozpoczęto po pożarze Rzymu w 64 roku; architekt Rabirius kierował pracami od 81 roku, za Domicjana, a ukończono je w 92 roku. Sala o powierzchni 941 m² zamykała publiczną część pałacu. Jej posadzka z opus sectile spoczywała na hypokauście, pod którym znajduje się posadzka z Domus Transitoria Nerona.

Sala pokazuje, jak Rzymianie wyrażali moc poprzez architekturę, a jej marmurowe kolumny i ozdobne detale stanowiły symbole władzy cesarskiej. Takie wspaniałe przestrzenie były miejscami, gdzie cesarze przyjmowali swoich najważniejszych gości i demonstrowali swoją władzę.

Dostęp odbywa się przez główne wejście Palatynu ze znakowaniem ścieżek prowadzących do pozostałości pałacu. Spacer po stanowisku archeologicznym pozwala na odkrywanie ruin z różnych kątów i perspektyw.

Pod posadzką z czasów Domicjana archeolodzy odkryli drugi, okazalszy bruk z Domus Transitoria Nerona. Posadzka opus sectile w sali spoczywała na hypokauście, a jej fragment zachował się w południowej apsydzie.