Palazzo Vescovile, palazzo w Parmie, Włochy

Palazzo Vescovile to romański budynek zajmujący cały kwartał przy Piazza Duomo, naprzeciw katedry. Nad parterowym portykiem z wielkich kamiennych filarów, zamurowanym w epoce renesansu, ceglane kondygnacje mają triforia z bliźniaczymi kolumienkami z czerwonego marmuru z Werony; fasady wieńczy wysoki gzyms z terakoty. Najstarszy rdzeń przy Vicolo al Vescovado zachowuje wieżę w narożniku północno-zachodnim i portal z obramieniem z rzymskich bloków kamiennych.

Najstarsza część, wieża i fragment fasady przy Vicolo al Vescovado, powstała w latach 1045–1055 z polecenia biskupa Cadala, późniejszego antypapieża Honoriusza II; część historyków datuje ją na episkopat św. Bernarda degli Uberti (1106–1133). W 1172 biskup Bernardo II kazał podwyższyć i rozbudować obronny gmach wzdłuż vicolo. W latach 1232–1234 biskup Grazia wzniósł romańską fasadę od Piazza Duomo według projektu Rolandella lub Rolandina i podwyższył całą zachodnią stronę.

Pałac mieści siedzibę diecezji Parmy oraz Museo diocesano, otwierające się w skrzydle przy vicolo al Vescovado. Na dziedzińcu widać na kolumnadzie dwa herby biskupa Giovanniego Antonia Sangiorgio, a jego inicjały widnieją na licznych architrawach. Po stronie wschodniej zachowały się ślady dwóch średniowiecznych triforiów, z których jedno, wciąż zdobione temperą, zachowuje kolumienkę z czerwonego marmuru z Werony i kamienną głowicę.

Pałac zajmuje cały kwartał przy Piazza Duomo 1, naprzeciw katedry; wejście do muzeum diecezjalnego znajduje się w skrzydle od Vicolo al Vescovado. Wewnątrz warto szukać dziedzińca z renesansowym portykiem z piaskowca i dwukondygnacyjną loggią. Ubiór i zachowanie jak w miejscu kultu.

Wielki łukowy portal przy vicolo al Vescovado, w najstarszym, w całości licowanym cegłą rdzeniu, ma obramowanie z bloków kamiennych z czasów rzymskich. Bloki otaczają samo wejście, a nie północne skrzydło, a ten rdzeń zachowuje też ślady średniowiecznych biforiów.