Palazzo Sanvitale, Pałac neoklasyczny w centrum Parmy, Włochy

Palazzo Sanvitale to neoklasyczny pałac przy Piazzale Sanvitale w Parmie, zbudowany wokół dużego kwadratowego dziedzińca, z dwoma kolejnymi dziedzińcami z tyłu. Długa fasada dzieli się na trzy części; środkowa ma pozorny boniowany cokół, jońskie pilastry i balustradę ze posągami. Nożycowe schody z 1787 roku z doryckimi kolumnami prowadzą na piano nobile.

Pierwotny pałac wzniesiono w pierwszej połowie XVI wieku dla rodziny Lalatta; zajmował wschodnią połowę dzisiejszego budynku, z fasadą od Strada Cairoli. Przeszedł do Pratich, potem Cesich, a w 1639 do Sanvitalich przez małżeństwo Luigiego Sanvitale z Lucrezią Cesi. W drugiej połowie XVIII wieku Angelo Rasori, wspierany przez Domenico Cossettiego, przebudował go: nowa fasada północna i nowe skrzydło z westybulem i klatką schodową reprezentacyjną, zainaugurowane 8 lipca 1787 na ślub Stefano Sanvitale i Luigii Gonzagi.

Pałac mieści dwa muzea wystawiające prace parmskiego malarza z XX wieku i współczesne kolekcje. Odwiedzający mogą śledzić ewolucję artystyczną w salach wystawowych.

Pałac jest wygodnie położony w centrum Parmy z regularnymi godzinami otwarcia i dostępnymi wycieczkami z przewodnikiem przez przestrzenie muzeum. Zaplanuj wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać się ze wszystkimi obszarami wystawowymi i sekcjami dziedzińca.

W Sali del Bertoja, udekorowanej około 1564 roku, Jacopo Bertoja namalował pośrodku sufitu Apolla i muzykujące Muzy, ujęte w namalowany wiszący arras. Wzdłuż korytarza na parterze lunety zachowują freski z końca XVI wieku w stylu Cesare Baglioniego: odsunięte kotary, pejzaże, girlandy owoców i putta.