San Paolo, Parma, Klasztor renesansowy w Parmie, Włochy

San Paolo to klasztor z epoki Renesansu w centrum Parmy z symetrycznymi łukami, sklepieniami i eleganckimi kolumnami typowymi dla tej epoki. Pokoje, w tym słynna kamera ze malowidłami ściennymi, prezentują starannie zaprojektowane wnętrza z detalami wykonanymi w kamieniu, tynku i kolorze.

Tradycja wiąże założenie klasztoru z latami 599–602, gdy Godescalco, zięć longobardzkiego króla Agilulfa, ufundował go po śmierci młodej żony przy porodzie. Dokumenty mówią jednak o klasztorze benedyktynek około roku 1000, ufundowanym przez biskupa Sigefreda II przy wzniesionym w 985 roku kościele Santa Felicola. Rozkwitł za ksieni Cecilie Bergonzi i Giovanny da Piacenza, w 1810 roku uległ sekularyzacji, a od 2002 roku mieści Pinacoteca Stuard.

Nazwa nawiązuje do Świętego Pawła, a ten klasztor przez wieki kierowały kobiety, co było niezwykle dla ówczesnych klasztorów. Możesz odczuć tę kobiecą obecność w sposobie, w jaki zaaranżowane są przestrzenie i jaką rolę pełniały poszczególne pomieszczenia w codziennym życiu.

Klasztor położony jest na Via Macedonio Melloni w pobliżu centrum miasta i jest łatwo dostępny pieszo. Odwiedzający powinni być przygotowani na nierówne podłogi, a zalecane są solidne buty, ponieważ niektóre obszary mają schody lub stare kamienne powierzchnie.

Fresk pergoli w Camera della Badessa kryje szczegół: kominek pod nim pomalowano wizerunkiem bogini Diany. Badacze tacy jak Roberto Longhi i Erwin Panofsky debatowali, dlaczego pogańskie sceny łowieckie zdobiły prywatną komnatę zakonnicy w klasztorze znanym z łagodności reguły.