Tomba di Giulietta, Sarkofag w kompleksie San Francesco al Corso, Werona, Włochy

Tomba di Giulietta to prostokątny kamienny sarkofag z płytkim wnętrzem, stojący nisko przy ziemi w krypcie dawnego klasztoru San Francesco al Corso. Jego krawędź i boki z nieregularnych bloków w odcieniach jasnego beżu, kremu i rdzawego brązu otaczają białe kwiaty z zielonymi łodygami. Sarkofag pochodzi z XIII–XIV wieku i jest z czerwonego marmuru.

Sarkofag po raz pierwszy powiązano z Julią w noweli Luigiego da Porto z 1524 roku; pielgrzymki nasiliły się tak bardzo, że w 1548 roku bracia zakonni przerobili go na zbiornik na wodę. W 1868 roku przeniesiono go z ogrodu pod ścianę starego kościoła, pod arkadowy portyk, a w 1898 roku otoczono fragmentami antycznych nagrobków i kolumn. Po filmie George'a Cukora z 1936 roku umieszczono go w krypcie kościoła.

Nazwa pochodzi z noweli Luigiego da Porto (1524), która po raz pierwszy umieściła grób Julii w klasztorze kapucynów; wkrótce do bezimiennego sarkofagu zaczęli pielgrzymować odwiedzający. W 1548 roku zakonnicy przerobili go na zbiornik wody, by temu zapobiec. Od 2000 roku w wirydarzu odbywa się letni festiwal Opera in Love, łączący słowa Szekspira z Verdim, Puccinim i Mozartem.

Sarkofag znajduje się w krypcie dawnego klasztoru San Francesco al Corso, dziś Museo degli affreschi „G.B. Cavalcaselle”; w wirydarzu latem w poniedziałki odbywa się festiwal Opera in Love. Kamień leży nisko, więc zagląda się do płytkiej niecki, w której często kładzie się kwiaty.

W 1548 r. władze kościelne zamieniły sarkofag na zbiornik wody, by powstrzymać pielgrzymów; Girolamo dalla Corte widział go przy studni braci w 1550 r. Później odłamywano z niego fragmenty na biżuterię, m.in. przez Marię Ludwikę Austriacką. Dickensowi pokazano go jako kadź, a kobieta nazwała go „La tomba di Giulietta la sfortunata”.