Porta Vittoria, Brama miejska w Weronie, Włochy

Porta Vittoria to neoklasycystyczna brama z 1838 roku, otwarta nieco na wschód od średniowiecznego przejścia w murach scaligeryjskich Werony, na lewym brzegu Adygi. Ma pojedynczy łuk pełny, ujęty w parzyste pilastry doryckie z gładkich bloków kamiennych, i pierwotnie miała most zwodzony; obronę zapewniało zewnętrzne dzieło kazamatowe.

Oryginalna brama została zbudowana pomiędzy 1287 a 1289 rokiem pod rządami Alberto della Scala jako część średniowiecznego systemu obrony. Ważna rekonstrukcja w 1838 roku przesunęła ją nieco na wschód od jej pierwotnego położenia, dając jej neoklasyczny wygląd, jaki ma dzisiaj.

Nazwa bramy pochodzi od pobliskiego kościoła Santa Maria della Vittoria, ufundowanego przez Cangrande II po udaremnieniu spisku kierowanego przez jego brata Fregnano. Średniowieczna brama była wcześniej znana jako Porta di Campo Marzio lub Porta Pellegrina. W 1838 roku średniowieczną bramę zamknięto i nieco na wschód otwarto nową neoklasyczną bramę.

Brama jest łatwa do dostępu i oferuje jasne przejście przez mury miasta dla odwiedzających eksplorujących stare miasto. Jej położenie bezpośrednio przy rzece sprawia, że łatwo ją znaleźć z otaczających ulic i mostów.

Brama z 1838 roku miała wyłącznie cywilne przeznaczenie: prowadziła na nowy cmentarz monumentalny, a obronę zapewniała kazamatowa budowla na zewnątrz. W 1907 roku wybito wyłom w murze i rozebrano średniowieczną wieżę oraz bramę, lecz XIX-wieczną bramę i odcinek muru w stronę bastionu Campo Marzo zachowano nietknięte.