Santa Marta, Kościół barokowy w Pizie, Włochy.

Santa Marta to kościół w Pizie z otynkowaną na ochrę fasadą, dwoma masywnymi pilastrami z kapitelami podtrzymującymi trójkątny fronton oraz prostokątnym oknem nad portalem, którego marmurowe profile wykonał Giuseppe Vaccà. Wnętrze to jedna sala z kolebkowym sklepieniem, oświetlona bocznymi oknami, ze stiukowymi girlandami i głowami cherubinów Angela Somazziego oraz czterema stiukowymi kartuszami ze scenami Nowego Testamentu nad rzeźbionymi drewnianymi konfesjonałami.

Kościół i dziś już nieistniejący klasztor ufundował około 1342 roku dominikanin Domenico Cavalca dla Sióstr Pokutnic, przeniesionych z okolic Ponte della Spina. W 1550 roku Cosimo de' Medici kupił ogród mniszek, w którym do 1595 roku działał pizański Giardino dei Semplici. Klasztor skasowano w 1785 roku, a w 1795 arcybiskup Angiolo Franceschi nadał Santa Marta godność przeoratu.

Nazwa Santa Marta pochodzi od klasztoru założonego tu przez dominikanina Domenica Cavalcę dla Sióstr Pokutnic. Haftowany baldachim, który zakonnice wykonały na XIX-wieczne procesje Bożego Ciała, zaginął i nie wiadomo, gdzie się znajduje. Kaplica Madonna delle Grazie została ponownie otwarta 14 stycznia 2012 r. po pracach, które odsłoniły oryginalne freski.

Budynek znajduje się w dzielnicy San Francesco przy ulicy o tej samej nazwie i można do niego dostać się z Via Garibaldi lub mostu Fortezza. Dostęp jest możliwy z kilku stron, co ułatwia orientację w okolicy.

Obraz Ukrzyżowania ze scenami Męki Pańskiej ze szkoły pisańskiej z 13 wieku jest tutaj przechowywany i pokazuje długi artystyczny związek miasta. To dzieło łączy wewnętrzną przestrzeń z wcześniejszą tradycją religijnej sztuki Pizy.