San Francesco, Gotycki kościół w Pizie, Włochy

San Francesco to kościół przy piazza San Francesco, drugi pod względem wielkości w Pizie po katedrze. Ma plan krzyża łacińskiego i fasadę z marmuru San Giuliano, której dolna kondygnacja pochodzi z XIV wieku, a górna została ukończona w 1603 roku. Jednonawowe wnętrze o szerokości 18 m, przy transepcie do 22 m, nakrywają odsłonięte drewniane wiązary; smukła dzwonnica opiera się dwoma bokami na wspornikach wewnątrz.

San Francesco jest poświadczona od 1233 roku; w 1261 arcybiskup Federico Visconti zarządził jej rozbudowę, którą w latach 1265-1270 kierował Giovanni di Simone, autor jednonawowego korpusu i dzwonnicy opartej na konsolach. Marmurową fasadę ukończono dopiero w 1603 roku za Medyceuszy. W 1863 roku kościół zdesakralizowano i zamieniono na koszary oraz magazyn państwowy, w 1893 roku uznano go za pomnik narodowy, a w 1901 roku ponownie otwarto dla kultu.

Kościół przechowywał niegdyś Stygmaty św. Franciszka Giotta i Maestà Cimabue, zrabowane przez Francuzów w latach 1810. i dziś znajdujące się w Luwrze; kopia San Francesco e i sei miracoli Giunty Pisano wisi w pierwszej kaplicy na lewo od ołtarza, a oryginał jest w Museo nazionale di San Matteo. Obecnie jest siedzibą parafii wraz z sąsiednim kościołem Santa Cecilia, obsługującą wspólnotę włosko-rumuńską.

Kościół jest obecnie zamknięty: dach jest poważnie uszkodzony, wnętrze jest nieużytkowe, a prace restauratorskie trwają. Także przyległy wirydarz, klasztor i szkoła są w złym stanie. Na rzecz renowacji prowadzono kampanie i zbiórki funduszy organizowane przez specjalny komitet, FAI i instytucje parafialne.

W kościele znajduje się grób hrabiego Ugolina della Gherardesca, którego Dante umieścił w lodzie Kokytosu w Infernie. Jego szczątki przeniesiono tu z Torre della Fame, a ponieważ zmarł jako zdrajca, początkowo pochowano go w wirydarzu, a nie w rodzinnym grobowcu rzeźbionym przez Lupo di Francesco.