Santa Lucia sul Prato, Kościół neoklasyczny we Florencji, Włochy.

Santa Lucia sul Prato to kościół przy via di Santa Lucia w historycznym centrum Florencji, który neoklasyczną formę otrzymał między 1838 a 1885 rokiem. Budowla jest niemal sześcianem, bo szerokość, głębokość i wysokość są prawie równe. Jednonawowe wnętrze przecinają dwie kaplice boczne, tworząc plan krzyża, a nieco podniesione prezbiterium mieści ołtarz główny z białego marmuru. Drewniany przedsionek poprzedza nawę, nad którą niewielka galeria podtrzymuje piszczałki organów.

Kościół Santa Lucia sul Prato pochodzi z XIII wieku i w 1251 roku został przekazany braciom humiliatom, którzy szukali nad Arno miejsca do obróbki wełny, blisko ich głównego florenckiego domu, Ognissanti. W 1547 roku Signoria Florencji oddała go kanonikom regularnym San Salvatore, zwanym scopetini, jako rekompensatę za rozbiórkę San Pier Gattolino. Ci go odnowili i zachowali patronat do 1703 roku, gdy przejęła go Kongregacja Misji św. Wincentego à Paulo; w 1720 roku przeszedł do kleru świeckiego pod patronatem Torrigianich, a w latach 1838–1885 uzyskał obecny neoklasyczny wygląd.

Kościół jest miejscem spotkań dla katolickiej wspólnoty Florencji, gdzie wierni uczestniczą w regularnych mszach i obchodach. Jego neoklasyczna architektura tworzy godny i uporządkowany przestrzeń dla praktyki religijnej.

Kościół jest ogólnie otwarty dla odwiedzających, którzy chcą zapoznać się z jego architekturą i wnętrzem we własnym tempie. Szacunek i skromny strój są doceniane, szczególnie jeśli odbywają się msze.

Na zewnętrznej ścianie tablica przypomina, że pewien „imperator” zwyciężył „proelando lapidibus” — walcząc kamieniami — w 1594 roku: był to Imperatore del Prato, jeden z goliardowych przywódców florenckich świątecznych „potenze”. Na rogu z via Palazzuolo znajduje się Tabernacolo di Santa Lucia, namalowana w niszy pod koniec XV wieku Pietà z aniołami i świętymi, bliska kręgowi Francesca Botticiniego.