Chiostro Grande of Santa Maria Novella, Klasztor w kościele Santa Maria Novella we Florencji, Włochy

Wielki Krużganek Santa Maria Novella jest największym we Florencji, zbudowanym w latach 1340–1360. Ma 56 półkolistych arkad na filarach z pietra serena, a łuki pomalowano w białe i czarne pasy imitujące wielobarwne marmury. Nad arkadami znajduje się 60 lunet, z których 53 florenccy malarze ozdobili freskami przedstawiającymi Historie Chrystusa i świętych dominikańskich w latach 1581–1584.

Klasztor powstał wraz z rozbudową konwentu w latach 1340–1360 i liczy 56 arkad w pełnym łuku. W latach 1562–1592 architekt Giulio Parigi przebudował go na zlecenie Eleonory z Toledo, żony wielkiego księcia Kosmy I, a malowidła lunet zlecono florenckim artystom. W 1734 roku wymieniono posadzkę i odtworzono podstawy kolumn. Od 2012 roku jest udostępniony zwiedzającym.

Malowane lunety mają u góry pośrodku kartusz z opisem sceny, od którego pochodzą uproszczone tytuły dzieł. Cykl biegnie zgodnie z ruchem wskazówek zegara od narożnika południowo-zachodniego przy kaplicy św. Mikołaja, od Narodzenia, a następnie Historii św. Dominika przeplatanych scenami z życia Chrystusa na ścianach zachodniej i północnej.

Krużganek jest częścią kompleksu muzealnego Santa Maria Novella i jest udostępniony publiczności od 2012 roku. Wejście prowadzi przez muzeum; dziedziniec znajduje się na parterze, a arkady i malowane lunety są na wysokości oczu. Strony północna i zachodnia z najważniejszymi freskami zostały odrestaurowane po powodzi w 1966 roku, a prace po pozostałych stronach wciąż trwają.

Na północnym skrzydle malarze wkomponowali w sceny okna doświetlające pomieszczenia za krużgankiem: jedni namalowali ścianę, w której okno wygląda jak część sceny, inni umieścili je w przyczółku ołtarza, jeszcze inni przenieśli scenę na boki. Jedyna luneta w północno-wschodnim narożniku wyszła spod pędzla Alessandra Alloriego.