San Michele, Barokowy i neoklasyczny budynek kościelny w Parmie, Włochy.

San Michele to kościół w Parmie, który łączy cechy architektoniczne baroku i neoklasycyzmu na swoją fasadą. Wnętrze zawiera dzieła sztuki religijnej, rzeźby i elementy dekoracyjne wypełniające przestrzeń.

San Michele jest po raz pierwszy wzmiankowana 8 lutego 1136 roku i została konsekrowana 29 maja 1437 roku przez Pier Simone Brunettiego, biskupa pomocniczego Parmy. W 1514 roku pierwotny budynek rozebrano, aby poszerzyć ulicę; Giovanni Gozzadini, papieski gubernator Parmy, zlecił jego odbudowę po lewej stronie drogi Giorgiowi da Erba. Fasada została przeprojektowana przez Niccolò Bettoliego w 1820 roku, a dzwonnica podwyższona w 1877 roku.

Nazwa San Michele dall'Arco nawiązuje do łuku triumfalnego, który Galien miał wznieść w III wieku na via Emilia, a przy którym kościół być może powstał. Parafię przywrócono 25 lipca 1814 r. po krótkim połączeniu z San Sepolcro. Nad ołtarzem głównym wisi namalowana w 1828 r. przez Stanislao Campanę Madonna ze świętymi Michałem i Geminianem.

Budynek znajduje się przy Strada della Repubblica 99 w centrum Parmy, łatwo dostępny pieszo z głównego placu. Odwiedzający powinni sprawdzić godziny otwarcia przed przyjściem i ubierać się skromnie, aby uszanować świętą naturę tego miejsca.

Kościół nazywany jest San Michele dall'Arco, ponieważ być może powstał obok łuku triumfalnego, który cesarz Galien w III wieku miał wznieść na via Emilia. W cantorii zachowały się historyczne organy piszczałkowe z 1736 r., zbudowane przez parmeńskiego organmistrza Bernarda Poncini i częściowo zmienione przez Angelo Cavallego w 1882 r.