San Benedetto, Kościół renesansowy w Parmie, Włochy.

San Benedetto to kościół w Parmie odbudowany w latach 1498–1501 pod kierunkiem architekta Bernardina Zaccagniego di Torrechiara, który wykonał także fasadę; w 1759 roku został przebudowany. Wnętrze ma jedną nawę z trzema kaplicami bocznymi po każdej stronie, a freski namalowali podczas prac w 1759 roku Antonio Bresciani i Gaetano Ghidetti.

Azzo d'Este ufundował kościół i przyległy klasztor w 947 roku dla benedyktynów. Bernardino Zaccagni di Torrechiara kierował odbudową w latach 1498–1501 i zaprojektował także fasadę. Papież Grzegorz XIII przekazał kompleks jezuatom w 1580 roku; w 1688 kościół przeszedł do duchowieństwa diecezjalnego, a klasztor zajmowała wspólnota żeńska do 1810 roku. Salezjanie przejęli go w 1889 roku i przekształcili klasztor w kolegium.

Wnetrze zawiera freski z 1759 roku namalowane przez Antonio Brescianiego i Gaetano Ghidettiego, które zdobią ołtarze boczne. Te malowidła ścienne pozostają ważną cechą kościoła i pokazują artystyczną wizję XVIII wieku.

Kościół znajduje się na Piazzale San Benedetto 3 w Parmie i funkcjonuje jako część Istituto Salesiano, szkoły średniej zarządzanej przez zakon salezjanów. Dostęp może być ograniczony ze względu na działalność szkoły, dlatego najlepiej jest sprawdzić z wyprzedzeniem przed planowaniem wizyty.

W 1580 roku papież Grzegorz XIII przekazał kompleks zakonowi Gesuati; w 1688 kościół przeszedł do duchowieństwa diecezjalnego, a w klasztorze zamieszkała wspólnota oblatek i „uznanych” aż do rozwiązania zakonów kontemplacyjnych w 1810 roku. Salezjanie objęli San Benedetto w 1889 roku i przekształcili klasztor w kolegium; od północy córki Maryi Wspomożycielki dodały swój konwent.