Certosa di Parma, Klasztor kartuzów w Parmie, Włochy

Certosa di Parma to dawny klasztor kartuzów na zachodnim skraju miasta, obejmujący barokowy kościół, dwa krużganki oraz szereg tradycyjnych cel mniszych. Cały zespół znajduje się w obrębie wysokiego muru obwodowego i prezentuje mieszankę gotyckich, barokowych i neoklasycystycznych elementów architektonicznych.

Rolando Taverna, biskup Spoleto, założył klasztor w 1285 roku; kapituła generalna kartuzów włączyła go w 1286 roku jako Sanctae Mariae de Schola Dei, a biskup Obizzo Sanvitale poświęcił kościół w 1289 roku. Uszkodzony podczas oblężenia Parmy w 1551 roku zespół odbudowano od 1562 roku. Barokowy kościół wzniesiono w latach 1671–1722 według projektów Francesca Pescaroliego, przed kasatą w 1769 roku.

Nazwa Schola Dei, „Szkoła Boża”, przetrwała od włączenia klasztoru do zakonu kartuzów w 1286 roku aż do kasaty. Kościół jest poświęcony św. Hieronimowi. Obecne obrazy ołtarzowe sprowadzono tu z innych kościołów na początku XX wieku; oryginalne deski znajdują się w Galleria Nazionale di Parma.

Kompleks nie jest dziś udostępniony do zwiedzania poza szczególnymi okazjami; obszary zabytkowe pozostają poza tym zamknięte. Mieści się w nim szkoła policji więziennej, która dba o konserwację i renowację budynków i kwateruje około 200 słuchaczy. Wejście znajduje się przy Strada della Certosa 20, obok Via Mantova, na obrzeżach miasta.

Drukarnia nie była warsztatem z XV wieku: kartuzi przez kilka lat gościli jedną z pierwszych pras w północnych Włoszech, a mnisi studiowali także astronomię, matematykę i fizykę. Fabbrica Ducale dei Tabacchi rozpoczęła działalność w 1805 roku i zamknięto ją w 1891; od 1900 roku budynki mieściły jedyny zakład poprawczy w Emilii-Romanii.