Church of San Gallo, Budynek sakralny we Florencji, Włochy

Kościół i klasztor San Gallo stały poza murami Florencji, przy dzisiejszym Piazza della Libertà, i zostały zburzone w 1529 roku; nic po nich nie zostało. Kościół istniał już od 1218 roku obok szpitala dla pielgrzymów, a w XV wieku rozbudował go Giuliano Giamberti dla Wawrzyńca Medyceusza, który dlatego nazwał go il Sangallo. Jego dzieła, m.in. Noli me tangere Andrei del Sarto, znajdują się dziś w Uffizi i Galerii Palatyńskiej.

Kościół został zbudowany około 1218 r. i przeszedł kilka okresów przebudowy, zanim został zniszczony w 1529 r. podczas Oblężenia Florencji. To oblężenie stanowiło punkt zwrotny dla miasta i spowodowało utratę wielu konstrukcji w okolicy.

Nazwa kościoła przeszła na sąsiednią Porta San Gallo, a następnie na via San Gallo. Lorenzo de' Medici, jak podaje Vasari, nazwał architekta Giuliano Giambertiego „il Sangallo” za jego pracę tutaj, a rodzina architektów i rzeźbiarzy odtąd nosiła miano „da Sangallo”. Dzieła niegdyś w kościele znajdują się dziś gdzie indziej: Noli me tangere Andrei del Sarto w Uffizi, jego Zwiastowanie i Dysputa o Trójcy w Galleria Palatina, Opłakiwanie Fra Bartolomea również w Palatinie oraz drewniany krucyfiks Francesca da Sangallo w przedsionku Cappella dei Pittori w Santissima Annunziata.

Miejsce dawnego kościoła jest dostępne z centrum miasta Florencji i obsługiwane przez publiczne połączenia autobusowe. Ponieważ konstrukcja już nie istnieje, odwiedzający mogą zbadać lokalizację i otaczającą okolicę, aby zrozumieć jej kontekst historyczny.

Kościół dał nazwę pobliskiej Porta San Gallo, a następnie via San Gallo. Lorenzo de' Medici nazwał architekta Giuliano Giambertiego „il Sangallo” za jego pracę tutaj, a przydomek przeszedł na całą rodzinę architektów i rzeźbiarzy. Vasari pisał, że za jego czasów nie pozostał żaden ślad po klasztorze.