San Giovannino dei Cavalieri, Kościół renesansowy przy Via San Gallo, Florencja, Włochy

San Giovannino dei Cavalieri to kościół na Via San Gallo we Florencji z kamienną fasadą z XVII wieku. Wnętrze łączy klasyczne szczegóły architektoniczne z zasadami projektowania renesansu.

Miejsce było najpierw oratorium poświęconym Marii Magdalenie z hospicjum dla nawróconych kobiet. Około 1326–1327 przeszło do celestynów, zwanych „del Murrone” od założyciela Pietro da Morrone, a kościół stał się San Pier del Murrone. W 1552 Cosimo I Medyceusz przeniósł tu zakonnice rycerskie z Malty z San Salvatore di Camaldoli; przebudowały kościół, poświęcony ponownie 9 kwietnia 1553, i utrwaliło się wezwanie św. Jana Chrzciciela. Klasztor zniesiono w 1808.

Nazwa San Giovannino dei Cavalieri pochodzi od Kawalerów Maltańskich, którzy przejęli klasztor w 1552 r.; ich biały krzyż na czerwonym tle, podtrzymywany przez dwa marmurowe anioły, znajduje się na fasadzie. Kościół stał się klasztorem wybieranym przez florencką szlachtę, a Maria Maddalena de' Pazzi wstąpiła tu w 1580 r.

Wejście znajduje się od Via San Gallo, ale drzwi prowadzą do przedsionka, a nie do nawy: ten sfinansowany w dużej mierze przez Kosmę I andron mieści duże szafy na papierowe archiwum zakonu, a ślady na ścianie wskazują, że biegła wokół niego drewniana ława. Sama świątynia jest dalej, pod marmurowym tympanonem z herbem Medyceuszy.

Zwiastowanie przypisywane Mistrzowi ze Stratonice to jeden z dawnych obrazów tablicowych w kościele, pochodzących przeważnie z posagów mniszek; znajdują się tu też malowany krzyż w apsydzie Lorenza Monaco i Ostatnia Wieczerza Palmy il Giovane.