Badia di Torrechiara, Opactwo i kościół renesansowy w Torrechiara, Włochy.

Badia di Torrechiara to klasztor z kościołem, który łączy elementy romańskie i renesansowe w swojej architekturze i ogólnej strukturze. Budynki otaczają dziedziniec centralny z czterostronnym krużgankiem, gdzie łuki i kolumny organizują przestrzeń religijną.

Hrabia Pier Maria II de' Rossi rozpoczął budowę opactwa w 1471 roku na miejscu romańskiego oratorium, po porozumieniu wynegocjowanym przez jego kuzyna Basilia de' Rossi z benedyktynami z Santa Giustina w Padwie. Papież Sykstus IV zatwierdził je bullą 12 kwietnia 1473 roku, a kościół konsekrowano 6 i 7 czerwca 1479 roku. W 1551 roku wojska farnezyjskie podpaliły opactwo podczas wojny parmeńskiej; odbudowa trwała do początku XVII wieku.

Opactwo nosi wezwanie Santa Maria della Neve, Matki Boskiej Śnieżnej, związane z kościołem konsekrowanym w 1479 roku. Wnętrze kościoła zdobią freski powstałe między końcem XVII a połową XVIII wieku. Mały Belvedere nad potokiem Parma, wzniesiony w tym samym okresie, służył mnichom jako punkt widokowy.

Opactwo znajduje się przy via Badia 28 w Torrechiara, przysiółku Langhirano, w prowincji i diecezji Parma. Dojazd odbywa się od strony wsi; zespół obejmuje kościół, krużganek, ogród i Belvedere nad potokiem Parma. Zwiedzający powinni uzgodnić wstęp z klasztorem z wyprzedzeniem.

Mały Belvedere nad potokiem Parma powstał między końcem XVII a połową XVIII wieku, a schody z portykiem do tylnego ogrodu dodano w latach 1779-1781. W 1893 pożar w zachodnim skrzydle wirydarza nieodwracalnie uszkodził stare freski. Podczas II wojny światowej opactwo przechowywało cenne księgi z bibliotek emiliańskich, w tym Biblię Borso d'Este.