Labbacallee wedge tomb, Monument grobowy megalityczny w Glanworth, Irlandia.

Labbacallee to największy irlandzki grób klinowy: galeria o długości około 7,75 m w klinowym kurhanie, przykryta trzema płytami, z których największa ma 3,8 m i waży 10 ton. Pionowa płyta dzieli ją na główną komorę o długości 6,2 m i komorę końcową o długości 0,9 m, zamkniętą od wschodu pięcioma osiowymi kamieniami.

Pomnik pochodzi z epoki kamienia i był badany poprzez wykopaliska archeologiczne w 1934 roku, ujawniające dowody wielu pochówków w jego komorach. Znalezione szczątki pochodzą sprzed około 4000 lat i dokumentują starożytne praktyki pogrzebowe w Irlandii.

Irlandzka nazwa Leaba Chaillí oznacza „łoże wiedźmy”, a ludowe podania mówią, że mieszkała tu wiedźma związana z Cailleach. W jednej opowieści ścigała męża Mogha Ruitha nad rzekę Funshion i zabiła go głazem; uważa się, że jest pochowana w grobowcu. Inna historia opowiada o czterech mężczyznach szukających skarbu, których wystraszyła Aibell, córka wiedźmy, ukazująca się jako kot z ogniem buchającym z ogona.

Labbacallee stoi na terenach rolnych około 2 km na południowy wschód od Glanworth i 8 km na północny zachód od Fermoy, dostępny drogami lokalnymi; wzmianka o drodze R512 w tekście niemieckim nie ma źródła. Obiekt jest National Monument in State Care (nr 318): dostęp do kamieni jest wolny, ale ziemia wokół komory może być błotnista po deszczu.

Wykopaliska z 1934 roku ujawniły czaszkę kobiety ustawioną pionowo w głównej komorze, zaklinowaną między dwoma fragmentami czaszki młodzieńca, podczas gdy jej ciało spoczywało we wschodniej komorze; jedna z jej kości nóg była zdeformowana.