Bakonybél Abbey, Opactwo benedyktyńskie w Bakonybél, Węgry

Bakonybél Abbey to klasztor benedyktański z barokową kościołem ozdobioną elementami rokoka i dużym obrazem nad ołtarzem. Kompleks klasztorny obejmuje główną świątynię, połączone krużganki, kwatery dla mnichów i inne budynki rozmieszczone wokół dziedzińców.

Gunther, turyński szlachcic i krewny królowej Gizeli, żył jako pustelnik w pobliżu Veszprém około 1018 roku i nakłonił króla Stefana I do założenia klasztoru. Fundacja datuje się na lata 1016-1020; Gunther był pierwszym opatem, a najstarszy autentyczny dokument pochodzi z 1086 roku za panowania króla Władysława I. Klasztor z okresu Arpadów został opuszczony po 1548 roku, a barokowy kościół i klasztor zbudowano w latach 1759-1782.

Klasztor jest wspólnotą zależną od arcyopactwa w Pannonhalmie, w węgierskiej kongregacji benedyktyńskiej; pięciu mnichów złożyło śluby wieczyste, a trzech czasowe. Patronem jest św. Maurycy, a wspólnota zachowuje benedyktyński porządek dnia w górach Bakony.

Klasztor leży w Bakonybél, na wzgórzach Bakony, dostępny lokalnymi drogami; teren wokół kościoła i krużganków jest płaski. Obok kościoła stoją nowoczesny budynek recepcyjny i wystawa. Wspólnota należy do węgierskiej kongregacji benedyktyńskiej pod archiopactwem Pannonhalma, więc w miejscach sakralnych obowiązuje stosowny strój i zachowanie.

Klasztor powstał, gdy Gunther, szlachec turyński i krewny królowej Gizeli, przekonał w 1037 roku króla Stefana I, by przekształcił swój dwór królewski w klasztor poświęcony św. Maurycemu. Wenecjanin Gerard, nauczyciel syna Stefana, Emeryka, wcześniej przez siedem lat żył jako pustelnik w pobliskiej kaplicy.