Melite, Starożytny dem w centrum Aten, Grecja.

Melite był deme w centralnych Atenach rozciągającym się na zachodnią część miasta, obejmując Agorę i Pnyx blisko murów Akropolu. Ten dystrykt administracyjny charakteryzował się położeniem centralnym i bliskością do głównych miejsc publicznych.

Deme zyskał znaczenie po reformach Kleistenesa w 508 p.n.e., kiedy stał się częścią plemienia Kekropis w nowej strukturze administracyjnej. Ta reorganizacja ukształtowała życie polityczne Aten przez kolejne wieki.

Nazwa demu pochodzi od Melite, córki Myrmexa, która miała wtajemniczyć Heraklesa w misteria eleuzyjskie. W sanktuarium Heraklesa stał posąg dłuta Fidiasza lub jego nauczyciela Ageladasa, wzniesiony dla upamiętnienia końca epidemii w 429 r. p.n.e. Eurysakes, syn Ajaksa, miał sanktuarium, w którym czczono go razem z ojcem; wśród jego potomków był Alkibiades.

Deme zajmował centralne położenie w Atenach, co czyniło go atrakcyjnym dla tych, którzy chcieli mieszkać blisko Agory i Pnyx. Ta preferencyjna lokalizacja przyciągała ludzi zainteresowanych uczestnictwem w życiu publicznym.

Etymologia od miodu to współczesna interpretacja: w XIX i XX wieku uczeni łączyli nazwę raczej z fenickim, gdyż Melite brzmi tak samo jak dawne nazwy Malty i Samotraki. Eponimka demu, Melite, córka Myrmexa, miała wtajemniczyć Heraklesa w misteria eleuzyńskie.