Skaros Rock, stanowisko archeologiczne na skalnym przylądku w Imerovigli, Santorini, Grecja

Skaros Rock to stromy wulkaniczny cypel z ciemnobrązowego i szarego warstwowego kamienia, wznoszący się z Morza Egejskiego u zachodniego wybrzeża Santorini, którego zbocza porasta niska roślinność i luźne rumowisko. Wąska ścieżka z grubo ciosanych kamiennych stopni pnie się zygzakiem. Przy szczycie płaski płaskowyż o pionowych ścianach skalnych kryje niskie ruiny murów i prostokątne fundamenty.

Twierdza została zbudowana na tej skałkowej formacji w 13 wieku i przez wiele lat służyła jako główne centrum wyspy. Struktury zostały stopniowo zniszczone przez naturalne siły, takie jak trzęsienia ziemi i aktywność wulkaniczna, co doprowadziło do jej powolnego porzucenia.

Kaplica Panagia Theoskepasti, zbudowana u podnóża skały, jest nadal używana na klifach pod ruinami. Jej nazwa znaczy „okryta przez Boga”, a dojść do niej można pieszo z Imerovigli. Około 1336 roku osada Skaros liczyła ponad 200 domów i kilkaset mieszkańców.

Wspinaczka zaczyna się od Kościoła Agios Georgios i trwa około godziny dla całej wycieczki. Teren jest otwarty i może być wietrzny, dlatego odpowiednia ochrona przed słońcem i solidne buty są ważne.

Skaros było największą osadą Santorini i faktyczną stolicą weneckiego Santorini, liczącą ponad 200 domów w 1336 roku. Po 1566 roku Osmanowie pozostawili tu garnizon, lecz kres przyszedł od wulkanu: erupcja z 1650 roku i jej trzęsienia ziemi sprawiły, że część miasta osunęła się do morza, a erupcje z lat 1701–1711 skłoniły większość mieszkańców do przeniesienia się do Firy i Imerovigli.