Ιερός Ναός Αγίας Βαρβάρας, Chroniony kościół prawosławny w Agia Varvara, Grecja

Cerkiew Świętej Barbary w Agia Varvara w Attyce zbudowano w 1904 roku jako trójnawową bazylikę bez kopuły. Nawa środkowa, poświęcona świętej Barbarze, jest niższa od dwóch naw bocznych, z których prawa należy do świętego Fanuriosa, a lewa do świętej Mawry. Sanktuarium nazywa się „Euresis”, ponieważ tam odnaleziono ikonę świętej Barbary.

Obecny kościół zbudowano w 1904 r. jako trójnawową bazylikę bez kopuły. Jedynym pewnym historycznym dowodem na wcześniejszy kościół w tym miejscu jest rok 1774 namalowany na malowidle ściennym św. Barbary w sanktuarium, zwanym „Euresis”, ponieważ tam znaleziono ikonę świętej. Od 20 kwietnia 1949 r. kościół należy do Diakonii Apostolskiej Kościoła Grecji.

Kościół nazywany jest także „Euresis” (Odnalezienie), ponieważ jego prezbiterium wskazuje miejsce, gdzie według tradycji dwie kobiety z Pireusu, Marigo Koula i Angeliki K. Tsampatzi, około stu lat temu znalazły ikonę świętej Barbary podczas zbierania ziół. Ikona o wymiarach 37 na 26 cm jest tu przechowywana jako relikwia, a 1 czerwca 2003 roku delegacja Diakonii Apostolskiej przywiozła z Wenecji część relikwii świętej do oddawania czci.

Kościół stoi w centrum Agia Varvara, w zachodniej części Aten. Nawa środkowa jest niższa od obu bocznych, więc trzeba uważać na próg. Sanktuarium, zwane „Euresis”, wskazuje miejsce znalezienia ikony. Trwają prace konserwatorskie przy rzeźbach w drewnie i malowidłach ściennych, część wnętrza może być wygrodzona.

Nawa główna jest niższa od bocznych, ponieważ pierwotna kaplica była zasypana nawet 80 cm ziemi i kamieni i służyła jako owczarnia; poziom posadzki zachowano, aby dopasować się do starszej konstrukcji. Ikonę św. Barbary o wymiarach 37 na 26 cm znalazły około stu lat temu dwie kobiety z Pireusu, Marigo Koula i Angeliki K. Tsampatzi, po śnie pasterza.