Paleá Kokkiniá, Dzielnica robotnicza w Pireusie, Grecja

Paleá Kokkiniá to historyczna dzielnica robotnicza w północnej części Pireusu w Grecji, a nie kościół. Graniczy od północy z Níkea, od południa z Lefką, od wschodu z Ágios Ioánnis Réntis, a od zachodu z Maniatiką; w pobliżu leżą też Kamínia i Papastrátos. Jej sercem jest plac Agía Sotíra z parkiem, zespołem szkolnym, salą gimnastyczną i boiskiem do koszykówki; przecina ją aleja Thivón.

Paleá Kokkiniá była zamieszkana od połowy XIX wieku przez rolników z arwanickich wsi Attyki, takich jak Spata, Menidi i Liosia, przyciągniętych czerwoną glebą odpowiednią pod uprawy i hodowlę. Po katastrofie małoazjatyckiej w 1922 roku przybyli najpierw ormiańscy uchodźcy, a potem Grecy ze Smyrny, którzy założyli odrębną Nową Kokkinię, dziś gminę Nikaia.

Nazwa pochodzi od czerwonej ziemi, która w połowie XIX wieku przyciągnęła rolników z arwanickich wsi Attyki (Spata, Menidi, Liosia), zwanych arabbatzides od licznych wozów. Centralny plac Agia Sotira nosi nazwę po małym kościele Przemienienia z 1868 roku, który mieszkańcy wciąż nazywają „Agia Sotira”. Plac Neráida był końcem linii Pireus–Palaia Kokkinia, a od 1955 roku niedzielnym miejscem na kebab u Serkosa.

Paleá Kokkiniá leży na północ od centrum Pireusu, ograniczona od północy Níkeą, od południa Lefką, od wschodu Ágios Ioánnis Réntis, a od zachodu Maniatiką. Jej osią jest Leofóros Thivón, przecinająca dzielnicę w połowie od fabryki Retsina. Centralny plac Agía Sotíra obejmuje park, kompleks szkolny i boisko do koszykówki; drugi plac to Neraída, dawna pętla linii Pireus–Paleá Kokkiniá.

Marmurowa stela na rogu ulic Thivon i Falirou upamiętnia trzech pierwszych poległych w blokadzie Kokkinii; dawny dworzec autobusowy 5. KTEL przy Thivon 50, kupiony za kadencji burmistrza Andreasa Andrianopoulosa, został zaproponowany jako Narodowe Muzeum Transportu przez Panagiotisa Fasoulasa i Giorgosa Kasimatisa.